Voor één keer waren de onkostenschadalen van Britse (Euro-)parlementariërs niet het gesprek van de dag. Vandaag domineerde de verrassende winst van dansact Diversity in Britain's Got Talent de journaals, de kranten en het wereldwijde web.
Of misschien beter gezegd: waarom legde de gedoodverfde winnares Susan Boyle het in de finale net af tegen een stel breakdansende jongens uit Essex? Deed haar vloekende tirade tegen journalisten afgelopen week (die vervolgens breed werd uitgemeten in de media) uiteindelijk Boyle de das om? Was het Britse publiek gewoon murw geslagen, vooral na alle wereldwijde aandacht (zelfs van Oprah Winfrey, Larry King en Demi Moore)?
Hoewel ze bij de bookies veruit favoriet was, hielden sommigen al rekening ermee dat Boyle in de finale uiteindelijk ten onder zou gaan. De gehele jury voorspelde dat een andere act met de winst ging opstrijken. Twee van de drie juryleden (inclusief Simon Cowell) hadden Flawless, de andere dansact, getipt als winnaar. Maar ook zij hadden het falikant mis: de Londense dansgroep had niet eens genoeg stemmen vergaard om in de top drie te eindigen.
Blijft toch de vraag: waarom ging de winst uiteindelijk naar underdog Diversity (die nota bene dankzij de jury in de finale stond)? Leek Boyle's onbeholpen charme die we kenden van haar allereerste optreden met de dag te verdwijnen? Zong ze I Dreamed A Dream gejaagd en gespannen? Of was de nieuwe superstrakke choreografie en muziek van Diversity opnieuw zeer verrassend en geslaagd? En waren ze daarom gewoon de beste?
Net nadat Diversity tot winnaar werd uitgeroepen, feliciteerde Boyle die op de tweede plaats was geëindigd blij en tegelijkertijd opgelucht de dansgroep met het gewonnen geldbedrag van £100,000,- plus een optreden voor Koningin Elisabeth. Een grote last leek daarmee van haar schouders af te glijden...
Over haar populariteit hoeft Boyle zich voorlopig nog geen zorgen te maken: haar finale-optreden is op You Tube zo'n slordige 600.000 maal meer bekeken dan de show van Diversity. En op Twitter staat ook vandaag haar naam nog altijd in de top 10 van meest gezochte termen...
Zie ook: Britain's Got Talent
zondag 31 mei 2009
zaterdag 30 mei 2009
Terug naar de jaren tachtig
Wat komt die fascinatie van de jaren tachtig toch vandaan? Toen ik vanochtend de Guide bijlage van The Guardian uit het plastic folie wilde pakken, schreeuwde direct de cover mij toe: 1989 Now That's What I Call Music, vernoemd naar de serie populaire verzamelelpees, -cassettes en cd's uit de jaren tachtig en negentig.
Binnenin vond ik het twee pagina's coverartikel met allerlei leuke lijstjes. Wie kent de housestamper Ride On Time van Black Box nog (de best verkochte single in '89)? Muziekblad New Music Express verkoos de hippie hiphop van De La Soul's 3 Feet High And Rising boven de Madchester sound van de Stone Roses' debuutalbum als beste album van dat jaar.
Andere triviale feitjes met een hoog 'o ja-gehalte': de ontmaskering van Milli Vanilli als twee playbackende marionetten door een haperende tape tijdens een 'live' show, de controverse rondom Luke Skyywalker's ranzige teksten spuwende 2 Live Crew en de humorvolle hiphop van Tone Loc's Funky Cold Medina ('But When She got Undressed/It was a big old mess/Sheena was a man').
Ook qua mode maken de jaren tachtig een ware revival. Eerder berichtte ik dat hippe Shoreditch kids de jaren tachtig look zich helemaal eigen hebben gemaakt.
Toen ik vorig weekend naar een feestje ging in het hippe Cordy House zag ik twee meisjes die zich overduidelijk hadden gemodeleerd naar Madonna uit haar Desperately Seeking Susan periode. Opnieuw strakke strakke stonewashed spijkerbroek, opgestoken permanentje, stoere 'mij-kan-niet-overkomen' blik. Ik schatte in dat ze net geboren waren toen Into The Groove van Madonna aan de top van de hitlijsten stond.
Aan de jaren tachtig kijk ik met een fijn gevoel naar terug, alsof het allemaal niet zo lang geleden is. In 1989 zat ik in de vijfde klas van het Atheneum in Leiden. Dromend om op me zelf te gaan wonen in het grote Amsterdam wilde ik als 19-jarige puber deze provinciestad zo snel mogelijk verlaten zodra ik was geslaagd voor het Atheneum. Een jaar later werd die droom werkelijkheid...
Twintig jaar later heb ik Amsterdam wel gezien en woon ik nu in Londen, de plek waar ik lange tijd van gedroomd heb om er te wonen. Ik woon er nu een half jaar en wat voelt het goed. Maar na het lezen van het artikel uit The Guardian vraag ik me tegelijkertijd af waar ik over twintig jaar ben. Is Londen dan nog steeds zo'n bruisende stad voor me? Of is Londen dan voor mij dan al een gepasseerd station en woon ik in pak-em-beet New York of Tokio? Misschien trek ik me wel terug ergens in een klein dorpje op de Veluwe?
Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik over twintig jaar 59 ben. 59! Pas dan kan ik zeggen dat de jaren tachtig echt een heel eind achter me liggen.
Zie ook: Stonewashed draaipijp spijkerbroek.
Binnenin vond ik het twee pagina's coverartikel met allerlei leuke lijstjes. Wie kent de housestamper Ride On Time van Black Box nog (de best verkochte single in '89)? Muziekblad New Music Express verkoos de hippie hiphop van De La Soul's 3 Feet High And Rising boven de Madchester sound van de Stone Roses' debuutalbum als beste album van dat jaar.
Andere triviale feitjes met een hoog 'o ja-gehalte': de ontmaskering van Milli Vanilli als twee playbackende marionetten door een haperende tape tijdens een 'live' show, de controverse rondom Luke Skyywalker's ranzige teksten spuwende 2 Live Crew en de humorvolle hiphop van Tone Loc's Funky Cold Medina ('But When She got Undressed/It was a big old mess/Sheena was a man').
Ook qua mode maken de jaren tachtig een ware revival. Eerder berichtte ik dat hippe Shoreditch kids de jaren tachtig look zich helemaal eigen hebben gemaakt.
Toen ik vorig weekend naar een feestje ging in het hippe Cordy House zag ik twee meisjes die zich overduidelijk hadden gemodeleerd naar Madonna uit haar Desperately Seeking Susan periode. Opnieuw strakke strakke stonewashed spijkerbroek, opgestoken permanentje, stoere 'mij-kan-niet-overkomen' blik. Ik schatte in dat ze net geboren waren toen Into The Groove van Madonna aan de top van de hitlijsten stond.
Aan de jaren tachtig kijk ik met een fijn gevoel naar terug, alsof het allemaal niet zo lang geleden is. In 1989 zat ik in de vijfde klas van het Atheneum in Leiden. Dromend om op me zelf te gaan wonen in het grote Amsterdam wilde ik als 19-jarige puber deze provinciestad zo snel mogelijk verlaten zodra ik was geslaagd voor het Atheneum. Een jaar later werd die droom werkelijkheid...
Twintig jaar later heb ik Amsterdam wel gezien en woon ik nu in Londen, de plek waar ik lange tijd van gedroomd heb om er te wonen. Ik woon er nu een half jaar en wat voelt het goed. Maar na het lezen van het artikel uit The Guardian vraag ik me tegelijkertijd af waar ik over twintig jaar ben. Is Londen dan nog steeds zo'n bruisende stad voor me? Of is Londen dan voor mij dan al een gepasseerd station en woon ik in pak-em-beet New York of Tokio? Misschien trek ik me wel terug ergens in een klein dorpje op de Veluwe?
Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik over twintig jaar 59 ben. 59! Pas dan kan ik zeggen dat de jaren tachtig echt een heel eind achter me liggen.
Zie ook: Stonewashed draaipijp spijkerbroek.
vrijdag 29 mei 2009
Island Records 50 jaar
Als je jarig bent, trakteer je. En dat heeft platenmaatschappij Island Records goed begrepen. Want ter ere van haar vijftig jarig jubileum staan er zes shows gepland deze week in de Shepherds Bush Empire in west-Londen.
Paul Weller en Keane staan respectievelijk vandaag en morgen op het podium. Amy Winehouse schittert in afwezigheid, haar geplande optreden op zondagavond is afgelast. De reden wordt niet gegeven, maar daar kunnen we wel naar raden. Schrale troost: Toots & The Maytalls die met La Wino zouden optreden zijn op dezelfde avond verplaatst naar het (kleinere) Bush Hall.
Oude bekenden en nieuwe namen uit de Island stal staan gebroederlijk naast elkaar. Afgelopen dinsdag werd de serie concerten afgetrapt door o.a. Sly & Robbie, Grace Jones, Kid Creole, VV Brown en Tinchy Stryder. Verder traden deze week ook al op o.a. The Fratelis, Steel Pulse, Cat Stevens en Baaba Maal.
Paul Weller en Keane staan respectievelijk vandaag en morgen op het podium. Amy Winehouse schittert in afwezigheid, haar geplande optreden op zondagavond is afgelast. De reden wordt niet gegeven, maar daar kunnen we wel naar raden. Schrale troost: Toots & The Maytalls die met La Wino zouden optreden zijn op dezelfde avond verplaatst naar het (kleinere) Bush Hall. 
Naast de serie concerten heeft Island Records ook een ander leuke traktatie: een unieke overzichtstentoonstelling van de geschiedenis van het label. In de Vinyl Factory in Soho kun je promotiefoto's en albumhoezen van alle Island artiesten bekijken. Van de allereerste gesigneerde jazzact tot de nieuwste generatie hiphopartiesten: iedereen van Island is te zien in deze unieke expositie. Weinig begeleidende tekst, maar de overdaad aan beelden spreken voor zich.
Pas als je alle artiesten in een ruimte bij elkaar ziet hangen, realiseer je je hoe gezichtsbepalend Island is (geweest) voor de moderne muziek. Van Roxy Music tot Eric B & Rakim, van Bob Marley tot PJ Harvey, van Fairport Convention tot de Sugababes en van U2 tot Mika: Island heeft absoluut muziekgeschiedenis neergezet met een uiteenlopend en omvangrijk roster van belangrijke artiesten.
Tijdens mijn bezoek was MTV The Lick presentator Trevor Nelson bezig met een interview met Tinchy Stryder. De rapper is de nieuwste telg van de Island-familie. Zijn single Number One bereikte onlangs de eerste plek in de Britse charts.
De expositie Island 50 loopt tot en met 17 juni in The Viny Factory Gallery (adres: Poland Street 51). Op 5 en 6 juni is er op BBC4 de documentaire Keep on Running - 50 Years of Island Records te zien. Kijk voor meer informatie op de speciale jubileumsite van Islands Records.
De expositie Island 50 loopt tot en met 17 juni in The Viny Factory Gallery (adres: Poland Street 51). Op 5 en 6 juni is er op BBC4 de documentaire Keep on Running - 50 Years of Island Records te zien. Kijk voor meer informatie op de speciale jubileumsite van Islands Records.
Abonneren op:
Posts (Atom)
