James Brown en drum & bassheads

Enkele weken geleden fietste ik laat in de avond van de sportschool naar huis. Bijna was ik thuis en op het moment dat ik een kruising overstak, ving ik uit een openstaande autoraam het repeterende refrein van Night op: een van de vetste dubstepplaten die het genre in zijn korte bestaan heeft voortgebracht. De uit zuid Londen afkomstige producer Benga is de man achter deze bezwerende track. Op dat moment realiseerde ik me weer dat ik ècht in Londen ben. Want laten we eerlijk wezen, wanneer hoor je nou dikke dubstep uit de woofer van een willkeurige auto dreunen in pak-em-beet de Bijlmer?

Met grote fascinatie, misschien zelfs met een tikkeltje jaloezie, heb ik altijd van de zijlijn moeten toekijken hoe groot de liefde voor muziek hier is. Of het nou om beukende bassline, euforische trance, opzwepende indie of retecommerciele pop gaat, muziekbeleving van Britten gaat veel verder dan 'lekker concertje meepikken' in de Heineken Music Hall of je mengen tussen de BN'ers in de Jimmy Woo. Er is geen plek voor vrijblijvendheid, passie voor muziek heeft in Londen altijd iets urgents. Naast een zakje Walker chips bij de lunch is muziek voor velen een basale levensbehoefte die constant gevoed moet worden. Of je nou muzikant bent of deel uitmaakt van het publiek, je lééft voor muziek, omdat het een groot deel van je identiteit, en dus je vrienden, bepaalt.

Als je weinig te makken te hebt, dan is leven in het dure Londen geen pretje. Muziek is dan ook de uitlaatklep bij uitstek om al je zorgen even een nachtlang te vergeten. Nergens ter wereld is clubben in Engeland een bijna tot kunst verheven manier om samen met je mates (meestal in benevelde toestand) je te ontladen op de dansvloer. En dat je urenlang, vaak in de kou, in de rij moet staan om je favoriete dj te zien draaien in een hippe club in Holborn of in een afgelegen loods in Elephant & Castle, tja, dat heb je er natuurlijk voor over. Dance the night away.

In 2000 was ik op het Essential Festivial: een tweedaags openluchtfestival in een park aan de rand van Brighton. Een van de headliners van dag twee was niemand minder dan James Brown. Het was een openbaring voor mij om de Godfather of Soul eindelijk voor de eerste keer op een podium te zien. Wat een feest was het om soulkrakers als Sex Machine en Papa Got A Brand New Bag live te horen.

Die stem! Die moves! Die superstrakke begeleidingsband! Met open mond heb ik gekeken naar de energie en stage appearance die Brown nog altijd moeiteloos in zich had. Tegelijkertijd verbaasde ik me ook over de samenstelling van het publiek. Naast het te verwachten standaard festivalpubliek ook aanwezig: swingende blanke vaders in de dertig met op hun schouders blije peuters, vijftienjarige pubermeisjes die Sex Machine woord voor woord mee konden blèren, kleurrijk geklede pappa's en mamma's uit de West Indian met in hun kielzog hun dansende kroost. Muziek wordt hier met de paplepel ingegoten, dat werd me wel duidelijk...

Liverpool, Manchester, Bristol of Sheffield beschikken dan wel over een bloeiende lokale muziekscene, nog altijd is Londen de dominante factor in de Britse muziekwereld. De stad heeft een grote aantrekkingskracht op muzikanten uit binnen- en buitenland, want hier gebeurt het allemaal. En ik zit met mijn neus er bovenop. Door alleen maar de radio aan te zetten of iets op te vangen op straat wat uit een openstaande autoraam schalt, weet ik meteen wat London nu weer in petto voor me heeft. En het mooie is dat ik er haast niets voor hoef te doen!

Dubstep is een fenomeen dat nergens anders in de wereld dan in Londen heeft kunnen ontstaan. Het bestaat pas zo'n twee jaar, maar met een heus festival in de Scala afgelopen weekend waar maar liefst 30 acts en dj's als N-Type, Chef, Hatcha en Loefah zich hebben laten zien, heeft dubstep definitief een plek veroverd aan de linkerkant van het dancespectrum.

Ook de populariteit drum & bass, de moeder van dubstep, is in Londen nog lang niet tanende. Net als in Nederland heeft de stroming een vaste, zeer loyale aanhang. Deze drum & bassheads, opvallend vaak gekleed in Nike Air Max, trainingsbroeken en petjes, kunnen ieder weekend de ribben uit hun lijf dansen op feesten van platenlabels met illustere namen als Hospital, Playaz en Liquid.

Tot slot twee drum & basstracks die ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen. De eerste is van Chase & Status, een producersduo uit Londen dat al enkele jaren actief is in de drum & bass-scene. Voor de track Against All Odds hebben ze samengewerkt met mijn favoriete rapper Kano. Niet echt hardcore drum & bass, eerder een super aanstekelijk funky hip hop track die het opvallend ook goed doet bij de heads.


De andere track is afkomstig van The Qemists, een uit Bristol afkomstig collectief bestaande uit dj's en muzikanten dat net als Pendulum live drum & bass maakt. Voor On The Run hebben ze hulp ingeroepen van zangeres Jenna G. Het resultaat: een gevaarlijke, op scherp staande bom van electronica, gitaar, drums en zang die op elk moment gaat ontploffen. Let op de sirenes!