Voorverpakte Schotse rollmops en een Ford Transit

Werken op het Londense hoofdkantoor bleef een lang gekoesterde droom, maar dat die wens ook daadwerkelijk werkelijkheid werd, overtrof zelfs mijn stoutste verwachtingen. Groot was de schrik toen mijn Engelse collega Sophie mij belde met het nieuws dat ik acht weken later in januari verwacht werd op kantoor aan Oxford Circus.

Op het moment dat ze mij dit meedeelde stond ik in een stampvolle Heineken Music Hall te kijken naar de Mystery Jets die het voorprogramma verzorgden van The Kooks. Ik moest letterlijk er even bij gaan zitten op de koude vloer van de gang om het goede nieuws te laten bezinken.

De rest van de avond heb ik met een grote grijns rond gelopen... gelukkig maar, want die grijns verdween al vrij snel van mijn gezicht...

Vanaf het moment dat ik besloten had om Amsterdam te verruilen voor Londen, moest er opeens van alles worden geregeld. Want op the day after na het goede nieuws kwam de realiteit als een mokerslag aan. 'Hoe ga ik dit allemaal regelen?', vroeg ik me vertwijfeld af. Een vraag die ik me de komende weken meerdere malen zou stellen.

Want het zou niet blijven bij die ene verhuizing van spullen naar de andere kant van de Noordzee in het eerste weekend van januari. Een langverwachte verhuizing naar mijn nieuwbouwappartement in hartje Amsterdam centrum stond al weken lang gepland begin december.

In mijn hele leven was ik op dat moment maar twee keer echt verhuisd (inclusief verhuisbusje en bereidwillige vrienden), maar om in zes weken tijd twee maal van woonadres te veranderen, is zelfs voor de doorgewinterde anti-kraker iets te veel gevraagd.

Daarbij loop je gaandeweg tegen allerlei problemen en probleempjes, vaak doemen zij uit het niets op. Praktische zaken variërend van 'Is wonen in Londen duur?' (antwoord: ja, zeker als je niet aan house sharing wil doen), 'Waar vind ik op korte termijn goede, betaalbare woonruimte?' (antwoord: kijk op gumtree.co.uk, organiseer in twee dagen vijf viewings en dan maar hopen dat er een huis tussen zit die je bevalt), 'Is het openen van een Engelse bankrekening makkelijk?' (antwoord: ja, gewoon online te regelen), 'Passen al mijn spullen wel in een Fort Transit?' (antwoord: ja, makkelijk, ik kon nog meer spullen meenemen) en 'Vind ik op tijd iemand die mijn spiksplinternieuw appartement in Amsterdam wil huren?' (antwoord: ja, gewoon rondvragen in je vriendenkring) tot triviale gevallen als 'Welke cd's en dvd's moet ik meenemen naar Londen?' (antwoord: maak een strenge selectie wat je echt niet kan missen, laat de doosjes thuis, berg alles op in cd/dvd-mappen en de rest wat je niet hebt kijk je op YouTube), 'Moet ik mijn knoflookperser meenemen naar Engeland?' (antwoord: ja, ik heb ze hier niet zien liggen bij Tesco), en 'Verkopen ze in Londen verse haring'? (antwoord: nee, ik moet genoegen nemen met voorverpakte Schotse (!) rollmops van de Sainsbury's).

Terugkijkend kan ik de periode tussen het concert van The Kooks in de Heineken Music Hall tot het moment dat ik mijn drie vrienden op zondagochtend om 5 uur uitzwaaide terugkerend naar Amsterdam met de gehuurde Ford Transit met veel moeite voor de geest halen. Als een roes zijn deze weken langs me heen gegleden. Om enig zicht te krijgen op de hoeveelheid problemen en probleempjes die ik dagelijks voor mijn kiezen kreeg, was ik onlosmakelijk verbonden met de bekende, blauwe 'to do list' (wat overigens hier gek genoeg in Engeland een onbekend fenomeen is). Iedere dag kon ik wat zaken afvinken ('Vloer halen bij vloerenboer', 'Slotenmaker bellen', 'Krant opzeggen'), maar tegelijkertijd konden er meteen minstens dezelfde hoeveelheid nieuwe issues worden toegevoegd ('Reservesleutels fiets maken', 'TomTom reserveren', 'Stena Line bevestiging uitprinten', 'Splitter UPC halen').

Om maar te zwijgen over de problemen die de 'to do list' niet hebben gehaald, maar die wel de nodige stress hebben veroorzaakt zoals: de klusjesman achter zijn broek aanzitten om alles voor mijn vertrek naar Londen op tijd af te krijgen (helaas, is niet gelukt, hij moet nog steeds de voeg tussen de keukenmuur en het aanrecht dicht kitten), de vloer in mijn oude woning eruit krijgen (met een stanleymes het taptijt in banen in stukken snijden: een tijdrovende, intensieve, gekmakende klus), de thermostaat in de douche van mijn nieuwe huis in Amsterdam geeft of ijskoud of loeiheet water (hoera, is eindelijk vandaag gefixt!), een lekke fietsband krijgen op de Singel op de avond voor mijn vertrek, chronisch slaapgebrek opdoen, mijn mobiele telefoon kwijt raken op de veerboot naar Harwich (na een oproep aan boord godzijdank teruggekregen) en zo kan ik nog even doorgaan...

Bijna drie maanden zit ik nu in Londen en typ ik eindelijk mijn eerste blog op mijn Engelse laptop (met bijbehorend irritante Engelse toetsenbord) vanaf de negende etage van mijn nieuwe nieuwbouwhuis in postcodegebied E1. Mijn bureau staat aan een groot raam, de zon schijnt nu naar binnen en ik kijk uit op The London Eye en The Gherkin.

Na mijn eerste bezoek aan Londen zo'n dikke 20 jaar geleden was ik direct verknocht aan deze hectische, botte, anonieme, maar tegelijkertijd cultuurrijke, contrastrijke, übercoole metropool. Vijf maanden geleden had ik nooit durven dromen hier te wonen en nu baan ik me dagelijks een weg op mijn Gazelle Randstad door het verkeer in de City en de West End.

Was het alle stress en geregel waard geweest om eindelijk in Londen te wonen? Een vraag die ik met een volmondig 'JA' (in kapitalen) kan beantwoorden. Hier in de East End voel ik me thuis, hier ben ik opnieuw thuis gekomen. Verhuizen naar Londen is een van de beste beslissingen die ik heb genomen in mijn leven, een stap die ik misschien veel eerder had moeten zetten.

Met deze blog zal ik regelmatig schrijven over alles wat ik meemaak, over alles wat ik zie, over alles wat ik ontdek, over alles waar ik me over verbaas, over alles wat ik mis...

Het is de hoogste tijd om ermee te stoppen, tijd dus om naar de sportschool te gaan...