Blubberbuik

Boksen is nooit echt mijn ding geweest. Het is niet zo zeer dat ik er met mijn volle verstand niet bij kan dat twee volwassen mannen of vrouwen elkaar tot bloedens toe tot moes slaan. Het is meer het hele circus erom heen waardoor ik niets moet hebben van de bokssport. De hysterisch theatrale entree van boksers en hun entourage naar de boksring, louche types als managers die de belangen van hun spelers behartigen, patserige casino's in Las Vegas als lokaties voor grote wedstrijden: allemaal factoren waar ik eerder koud dan warm van word.



Toch hoefde ik niet lang na te denken om naar Tyson te gaan: een biopic over het leven van Mike Tyson. Ik wist natuurlijk dat hij wereldkampioen is geweest, van zijn kortstondig huwelijk met actrice Robin Givens. Ook wist ik natuurlijk dat hij bij een gevecht een stuk van het oor van Evander Holyfield heeft afgebeten.

Maar voor de rest? Waar zou good old Mike zijn dagen slijten? Zou de vechtersbaas nu op een range ergens in Nevada in de anonimiteit leven? Misschien verkoopt hij onder een pseudoniem Tyson prullaria via eBay? Geeft hij bokslessen aan jongeren uit het getto? Allemaal vragen die bij mij opkwamen toen ik de aankondiging van Tyson zag bij mijn lokale bioscoop in oost-Londen. Reden genoeg dus om naar Tyson te gaan.

Tyson is een intrigerende documentaire geworden, want meer dan 90 minuten lang is de hoofdpersoon zelf aan het woord. Lijkt misschien lang, maar over Tyson's leven is veel, heel veel te vertellen. Zijn moeilijke jeugd in de straten van Brooklyn, de zeer persoonlijke band met zijn mentor Cus D'Amato, zijn eerste successen in de boksring, het moment dat hij wordt gekroond tot wereldkampioen, zijn huwelijk met Robin Givens: mooie, soms ontroerende anekdotes uit de eerste hand die op bijzondere wijze in beeld worden gebracht.

In zijn woonkamer is Mighty Mike vanuit verschillende camerapunten gefilmd. Terwijl Tyson (opvallend heftig slissend) aan het woord is, wisselt het cameraperspectief voortdurend, afgewisseld met foto- en archiefmateriaal. Het gebrek aan muziek of andere storende elementen maakt juist zijn levensverhaal dat leest luistert als een spannend jongensboek overtuigender.

Tyson's leven kent net zoveel hoogtepunten als dieptepunten en die laatste komen ook uitgebreid aan bod: de aanklacht voor verkrachting van Miss Black Desiree Washington, zijn daaruit voortvloeiende gevangenisstraf, het geld dat zijn voormalige manager Don King verduisterde, het buitensporig drugsgebruik: Tyson lijkt voor de kijker niets te willen verbergen.

Tijdens zijn allerlaatste gevecht als professionele bokser tegen aartsvijand Lennox Lewis delft Tyson genadeloos het onderspit. Tyson realiseert zich dan dat zijn carrière als bokser er echt op zit en erkent Lennos zelfs als meerdere. Een ontroerend moment is het als Tyson de winnaar feliciteert in de ring en wat bloed van Lennox's gezicht afveegt. Met zijn eenzame aftocht naar de kleedkamer wordt het hoofdstuk Tyson definitief afgesloten.

Terug naar het heden: op het strand laat Tyson de kijker twee tattoos zien die hij in de gevangenis heeft laten zetten: een van Mao Zedong op zijn arm, de ander van Che Guevare op zijn zij. Terwijl hij zijn shirt omhoog trekt om de tattoo te tonen, zie ik een flink stuk blubberbuik over de rand van zijn broek hangen: Tyson's leven heeft écht andere prioriteiten dan sport gekregen.

Ik merkte dat ik bijna sympatie voor iemand kreeg die heel wat op zijn kerfstok heeft. Want tegelijkertijd vroeg ik me af wat nou het doel is van de biopic: wil Tyson met de documentaire in het reine komen met zichzelf? Of is Tyson een slim opgezet charme-offensief waarmee hij mede dankzij zijn vuile was zijn nadagen financiert?

Overigens is Tyson een week na de première uit de roulatie genomen bij mijn lokale bioscoop. Kennelijk is ook voor het grote publiek Iron Mike definitief geschiedenis.