Perfect Fried Chicken

Huw is jarig. Huw is de overbuurman van nummer 38. Hij heeft mij uitgenodigd voor zijn verjaardag. Vorige week vond ik de uitnodiging in mijn brievenbus. Op het half afgescheurd A4-tje staat dat hij zaterdag veertig wordt en dat hij het leuk vindt als ik langskom. Ik mag zelfs zo vrij zijn iemand mee te nemen naar zijn verjaardag. Huw is niet moeilijk, want hij wil geen cadeaus. Het enige verzoek is: please bring a bottle.

Om eerlijk te zijn weet ik niet goed wat ik met de uitnodiging moet. Huw heb ik een keer gezien toen hij enkele weken geleden introk in zijn appartement. Aardige gast, handen geschud, een informeel praatje. Maar waarom heeft hij juist zijn overbuurman uitgenodigd? Ben ik alleen uitgenodigd? Of zijn de andere buren er ook ? Kom ik terecht op een feest met baldadige, dronken Engelsen? Of ben ik juist de enige gast die opdraaft en de hele avond het levensverhaal van een eenzame man moet aanhoren? En niet onbelangrijk: wat voor fles moet ik meenemen? Een pijpje bier, een fles wijn of misschien nog iets sterkers?

Zaterdagavond: met een volle boodschappentas stap ik uit de lift. Op dat moment staan een jongen en een meisje voor de deur van appartement 38. De deur zwaait open en een van Huw's vrienden die ik herken van zijn verhuizing staat in de deuropening. Zelf draai ik het slot van mijn eigen deur open en worstel me met boodschappen en al naar binnen. 'Are you coming?', hoor ik Huw's vriend tegen mij zeggen. 'Yeah, in about 30 minutes!', roep ik terug en doe de deur dicht. Verdorie, nu moet ik wel naar de verjaardag. Uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid het van de tegenzin: gewapend met een fles Sainsbury French Sparkling Cider Medium Dry en een pak Ocean Spray Cranberry Juice Light bel ik een half uur later aan op nummer 38.

Een blond meisje doet open. 'Kom je voor Huw's verjaardag?', giechelt ze. 'Jawel, want ik ben de buurman', zeg ik. Op dat moment loopt Huw me tegemoet. 'Leuk dat je er bent, wat is je naam ook alweer?'. De fles cider en pak bosbessensap overhandig ik. 'Geef maar wat bosbessensap, want ik drink geen alcohol', zeg ik tegen Hew. Terwijl hij naar de keuken loopt, kijk ik rond. Bizar, de indeling van zijn huis is heel anders dan de mijne. Qua oppervlakte heb ik zelfs een groter huis, want zijn woonkamer is de helft van de mijne. Gezellige drukte, de i-Pod zorgt voor de achtergrondmuziek. Circa twintig mensen zijn er. Huw duwt het plastic bekertje bosbessensap in mijn hand en stelt me voor aan de andere buren. Gelukkig ben ik niet de enige buur, schiet het door mijn hoofd...

Een van de eersten die ik spreek is Ben. Coole, rustige gast, petje op, hoodie, Air Max. Hij is video-editor van beroep en sindskort is hij aan het freelancen geslagen. Momenteel heeft hij even geen opdracht, maar omdat er altijd reclamefilmpjes en videoclips gemaakt worden, maakt Ben zich geen zorgen. En groot gelijk heeft hij.

Ben is meegenomen door buurman Robin die op nummer 39 woont. Ook Ben woont in oost-Londen, een paar straten verderop. Al snel komt het gesprek uit op muziek. Drum & bass, dubstep, hip hop, daar houdt hij van. Bingo, denk ik meteen. Binnen tien minuten na onze eerste kennismaking is onze gespreksstof Engelse hip hop ('Kano? Die is zoooo commercieel gegaan'.), Funktion-One ('Die soundsystem komt in de Plastic People veel beter tot zijn recht door het lage plafond') en de Herbal ('Check dat drum & bassfeest op de 15e daar, een vriend van mij draait er dan tech step'). Grappig, in Nederland ben ik nooit iemand tegengekomen op een verjaardag die überhaupt mijn favoriete Engelse rapper Kano kent, laat staan dat 'ie hem een commerciële hond vind. Ik realiseer me weer dat ik écht in Londen ben...


Is Kano echt een commerciële hond? Oordeel zelf.

Ben is meegenomen door zijn homeboy Robin. Misschien moet ik wel zeggen rude boy, want Robin houdt van reggae. 'I looove Amsterdam', roept Robin als hij hoort dat ik uit Amsterdam kom. Robin zelf komt oorspronkelijk uit de Bahamas en is door bedrijf waarvoor hij werkt een jaar of twee uitgezonden naar Londen. Hij zit in de verzekeringswereld. Of ik nog goede coffeeshops ken in Amsterdam. De laatste keer dat Robin er was, haalde hij z'n weed bij de Dampkring 'waar Ocean 12 is opgenomen'. Als ik zeg dat de Dampkring een prima coffeeshop is, maar dat hij de volgende keer naar Kadinsky moet gaan, weet hij genoeg. 'Ik kom wel even bij je langs als ik weer naar Amsterdam ga'.

Ben en Robin maken aanstalten om weg te gaan. 'We gaan naar de Brixton Academy, want daar is een reggaefeest'. Robin legt uit dat er soort freestylesessie is met dj's 'uit zelfs Japan' en toasters die tot diep in de nacht doorgaat. 'Have a good one yeah?', roep ik ze nog na.

Voor iemand die net een heftige ontslagronde heeft overleefd, ziet James er opvallend ontspannen uit. James is samen met zijn vrouw Julia gekomen en zijn de buren die naast me wonen op nummer 41. Eerder op de avond zag ik ze voor het eerst toen ik terug kwam van boodschappen doen. Hij vertelt me dat vorige week de helft van zijn afdeling op straat werd gezet. 'Onze baas vertelde ons 's ochtends dat er mensen ontslagen zouden worden dezelfde dag. Iedereen moest terug naar zijn werkplek en wachten of hij mocht blijven of vertrekken'. Dat ging niet op een sympathieke manier. 'Iemand van HR liep rond op de afdeling en tikte iedereen een voor een op de schouders die de laan uit werd gestuurd'.

James vertelt dat hij zag dat de HR-vrouw naar zijn collega liep die tegenover hem zat van het bureaublok. Zij zag haar niet aankomen, hij wel. 'Ik deed net alsof mijn neus bloedde', verzucht hij. De kredietcrisis komt nu wel heek akelig dichtbij, ook op deze verjaardag...

James werkt bij een bank in de City en loopt iedere dag naar zijn werk. Russische Julia is huisvrouw en zit de hele dag thuis. James en Julia zijn een leuk stel. James komt oorspronkelijk uit Schotland, maar woont al zo'n 15 jaar in oost-Londen. Daarom kent hij dit gebied heel goed. Met de nodige Engelse humor, zelfspot en relativeringsvermogen praten we over de lokale chippie ('Ga absoluut niet naar de Perfect Fried Chicken!'), de Iceland ('Als ik daar winkel, word ik op slag depressief') en het winkelaanbod in Shadwell ('Bij Pete's kun je nog typische Engelse pie & mash krijgen, heel uniek in deze buurt').

Omdat ik nog nooit pie & mash heb gegeten (afgelopen maandag toch maar alvast gaan voorproeven), besluiten we met zijn drieën te ontbijten zaterdagochtend om 11 uur bij Pete's. Misschien willen Huw en Robin ook mee?

Als ik twee uur later licht aangeschoten mijn voordeur achter me dicht trek, ben ik blij dat ik tóch naar de verjaardag ben gegaan. Cheers Huw!