Run Dem Crew

Afgezien van twee neven en een nicht en een handjevol Nederlandse vrienden ken ik verder niemand in Londen. Vandaar dat ik bij mijn komst in Londen in januari meteen lid wilde worden van een sportschool. Zo kon ik mijn conditie op peil houden en hopelijk wat Londenaren leren kennen. Op sociaal vlak begon ik weer bij nul: spannend, maar ook eng tegelijk. Hopelijk zou ik bij Soho Gym nieuwe vrienden ontmoeten, waardoor ik het echte Londen zou leren kennen.

Na zo'n drie maanden heb ik op mijn sportschool (moderne apparaten, een lekker groot aantal dumbells, maar een armoedig, krappe kleedkamer) niet bijster veel mensen leren kennen. Er lopen ongezond veel kunstmatig gespierde kerels (sommigen zien er echt eng uit!) rond die meer in zichzelf dan in anderen geïnteresseerd zijn. Een enkeling zegt me gedag, maar dat is het dan wel. Niet echt een goede plek dus om veel vrienden te maken.

Tijd om actie te ondernemen dus! Vandaar dat ik besloot om een keer mee te rennen met de Run Dem Crew: een groepje renners dat iedere dinsdag de straten van oost-Londen onveilig maakt. Of zoals de website de R.D.C. omschrijft: A group of creative heads with a passion for running under the cover of darkness and run the streets of London.

De R.D.C. is een initiatief van Charlie Dark: een creatieve duizendpoot die op veel vlakken actief is. Of het nou om dj'en, dichten, musiceren of produceren gaat, Charlie draait nergens zijn hand voor om. Ik volg hem al zo'n acht jaar vanaf het moment dat ik hem zag optreden in de Melkweg met het triphopcollectief Attica Blues.

Door de loop der jaren zijn Charlie's Blacktronica clubavonden een begrip in Londen geworden. Helaas heb ik nooit de kans gehad om naar Blacktronica te gaan. De laatste tijd worden deze feesten erg onregelmatig gehouden en het laatste Blacktronica feest eind april in de ICA heb ik helaas gemist.

Vanaf het moment dat ik een Twitter account heb, volg ik Charlie. En als een professionele Twitteraar twittert hij er flink op los. Zo ook dat hij bezig is met de beslommeringen van zijn Run Dem Crew. Vandaar dat ik hem gemaild heb met de vraag of ik me kon aansluiten bij de R.D.C. Dat was geen probleem, ik was meer dan welkom, luidde het antwoord. En ik mocht zelfs vrienden meenemen (maar ja, welke vrienden dan?). Ik moest me op dinsdag vanaf 19:00 uur melden bij de 1948 Nike Sportswear Store in Shoreditch.

Gehesen in mijn professionele rennersoutfit sta ik op het afgesproken tijdsstip bij de Nike winkel. Op het moment dat ik naar binnen wil, komt Charlie naar buiten. 'Leuk dat je er bent, hoe heet je?', vraagt hij enthousiast. Charlie zegt dat ik binnen op hem en de rest van de crew moet wachten.

Bij binnenkomst verbaas ik me over de winkel. Een groot aanbod Nike trainers in alle soorten en maten, verspreid in twee ruimten van een voormalige loods. Hoog boogplafond, strak vormgegeven, mooi uitbelicht. Nooit geweten dat er een Nike shop in het steegje van de drukke Shoreditch High Street ligt...

Na zo'n twintig minuten is de R.D.C. compleet. Zo'n dertig mensen, variërend in de leeftijd van 16 tot 40 maken zich op voor de wekelijkse loop van vijf mijl. Sommigen hebben een zwart lycrabroekje met winddicht bovenstuk aan, anderen lopen in een short, t-shirtje en Onitsuka Tigers. Er wordt veel gekletst, gezellige sfeer.

Op uitklapbare kisten waar de persoonlijke spullen in gedaan kunnen worden, neemt iedereen plaats. Vervolgens heet Charlie iedereen welkom. In het bijzonder wil hij de twee nieuwe leden welkom heten waar onder ander ik dus! 'Say hi to Luke everyone!', roept Charlie. 'Hi Luke!', roept iedereen terug. Ik zwaai schaapachtig terug. Zo'n hartelijk welkom had ik ook weer niet verwacht...

Aan de hand van de plattegrond van oost-Londen gedrukt op een white board legt Charlie de route van deze week uit. Via Hackney Road gaat de route via de kinderboerderij en het kanaal naar Victoria Park om daar een rondje te maken. Vervolgens nemen we dezelfde weg terug. In totaal zo'n vijf mijl. Klinkt spannend, want alleen Hackney Road ken ik, de rest niet...

'Denk je dat het je lukt deze route te lopen?', vraagt Charlie mij. 'Geen probleem', zeg ik, 'want vier mijl kan ik in minder dan 30 minuten rennen'. 'Wow, dat is heel snel', zegt Charlie vol ongeloof. Tja, kan ik er wat aan doen dat ik in de Dam tot Damloop deze afstand in 28:58 heb afgelegd...

Ondanks mijn goede conditie koppelt Charlie mij aan mederenner Alfie, zodat hij een oogje in het zeil kan houden. Na een gezamelijke warming up gaat de hele groep naar buiten. Op het startschot van Charlie begint iedereen met lopen. In een drafje rent de hele meute via Curtain Road naar Hoxton Square. Grappig, in deze buurt ben ik ontelbare keren uitgeweest. Het is heel apart om er nu te rennen, zeker met zo'n grote groep.

Aangekomen bij Hoxton Square zegt Charlie dat we een keer om het plein gaan rennen. Als we het op een lopen zetten, krijgen we veel bijval van mensen zittend aan de terrasjes aan het plein en in het gras op het plein. Veel gejoel en gejuich, alsof we een topprestatie leveren. En we zijn pas begonnen...

Na Hoxton Square begint het echte werk. Na het drukke Shoreditch High Street te hebben overgestoken rent de meute richting de kinderboerderij. Laverend tussen toevallige voorbijgangers holt iedereen met een stevige draf op de stoep. Alfie rent naast mij, ik kan hem makkelijk bijbenen.

Tijdens de route stoppen we redelijk veel om ervoor te zorgen dat niemand achterop raakt. Oprecht bezorgd vraagt Charlie aan iedereen persoonlijk of het goed gaat. Ik merk dat mijn conditie nog steeds goed is: terwijl anderen halverwege de route zwaar beginnen te ademen, mag het tempo als het aan mij ligt wel een tikkie hoger.

De route brengt me op bijzonder mooie plekken in oost-Londen waar ik nog nooit geweest ben. Het smalle weggetje langs het water is ronduit schitterend en ook Victoria Park ligt er mooi bij in de schemering van deze zwoele lente-avond.

Aangekomen in het park stelt Charlie voor 100 meter voluit te rennen op een groot recht stuk. Ik begin te rennen en merk dat ik met gemak iedereen inhaal. Zonder al te grote inspanning kom ik als eerste aan. 'Jij moet echt meer buiten gaan rennen in plaats van in de sportschool', zegt Charlie. Misschien heeft hij wel een punt...

Het donker begint donker te worden en we beginnen aan de route terug naar de Nike winkel. Ondertussen keuvel ik met Alfie over alles en nog wat. Voor zijn 42-jarige leeftijd ziet hij er opvallend jong uit. Hij vertelt dat hij acht weken geleden überhaupt is begonnen met rennen. Sindsdien maakt hij samen met zijn zoon deel uit van de R.D.C.

Op het einde van de route loop ik een stuk samen met Charlie. We praten over onze dagelijkse bezigheden en op een gegeven moment wil Charlie weten waar ik vandaan kom. 'Ik kom oorspronkelijk uit Amsterdam en sinds januari woon ik in Londen', zeg ik. 'Oooiii international!', roept Charlie verrast uit. En ik altijd maar denken dat mijn Engels zo beroerd klinkt...

Aangekomen in de Nike store vraagt Charlie aan me wat ik ervan vond. Als ik zeg dat ik volgende week weer van de partij, is hij erg blij. Onder leiding van Alfie doen we met zijn allen nog een cooling down. Vlak voordat iedereen naar huis gaat, zegt Charlie dat er morgen voor de liefhebbers een loop is met De La Soul. Samen rennen met Pos, Trugoy en dj Maseo in Londen? Ik kan het bijna niet bevatten, maar ik ga zeker weer rennen...

Tijdens een vijf mijl loop door oost-Londen heb ik meer mensen leren kennen dan het aantal mensen dat ik spreek op mijn gym waar ik al drie maanden lid van ben. Als ik de Nike winkel verlaat, roept een mede-renner die ik nauwelijks gesproken heb of ik volgende week er weer ben. 'Definitely mate!'

Zie ook: Cheetahs.