'Ik ben net aangevallen door een acht Asian jongens'. Terwijl ik mijn fiets door het buitenhek naar binnen wurm, komt uit de deur die naar het soutterain leidt een man die ik nog nooit heb gezien. Als hij mij ziet, loopt hij in eerste instantie naar de deur van de gang, bedenkt zich, keert zich om en laat de boodschap uit het niets vallen. 'No way?!', zeg ik verbaasd. 'Gaat 't wel goed met je?'.
Het verhaal wat ik dan hoor, valt rauw op mijn dak. De man in kwestie is een medebewoner van het Kelday Heights-complex die vorige week zaterdagmiddag een aantal jongens uit de buurt betrapt dat de liftdeur in het soutterain aan het slopen is. Moedig als hij is probeert buurman foto's van de daders te maken met zijn mobiele telefoon. Dit valt niet in goede aarde bij ze en beginnen daarom op hem in te slaan. Gelukkig weet hij te ontkomen en naar de begane grond te vluchten. De lafaards rennen naar buiten.
Buurman belt de politie die vervolgens langs komt en zijn verhaal noteert. De schrik zit er goed in, maar hij verzekert me dat er met hem niets mankeert. Beneden aangekomen zie ik de schade die de eikels hebben aangericht: een kapotte liftdeur waarvan de rechterhelft scheef uit zijn voegen hangt. Op de deur zie ik afdrukken van schoenen. Waar is dit toch allemaal nodig voor?
Door deze kansloze actie is de lift defect. Gelukkig heeft het gebouw twee liften. Echter de andere lift gaat niet naar het soutterain, maar begint pas op de begane grond. Dat betekent dus dat iedereen die in het soutterain zijn auto of fiets parkeert de trap naar de begane grond moet nemen om daar vervolgens de andere lift te pakken. Geen probleem dus... totdat deze lift tot overmaat van ramp het op zondagochtend ook begeeft...
Groot ongemakt dus! Ik woon op de negende etage en dat betekent dus iedere keer achttien trappen op of af lopen. Ondanks mijn goede conditie zie ik er iedere keer tegenop vooral de trap naar boven te nemen. Maar wat zeur ik eigenlijk, want hoe moeten mede-bewoners zich voelen die op de achttiende verdieping wonen? Zij moeten echt buiten adem zijn als ze de deur van hun appartement achter zich dicht trekken...
Ondertussen roept iedereen in de Google nieuwsgroep van Kelday Heights zijn verontwaardiging uit over het incident. Omdat in mijn wijk van oost-Londen jongeren in groepsverband voor veel overlast zorgen, is het niet slim in je eentje een groep lastpakken aan te spreken. Vandaar dat bewoners in de nieuwsgroep mobiele telefoonnummers uitwisselen om elkaar te bellen bij problemen.
Toynbee, de beheerder van het complex, laat per mail weten dat de beveiligingscamera de acht vandalen heeft geregistreerd. De beelden zullen aan het stadsdeel Tower Hamlets worden overhandigd. De kans is groot dat een aantal van deze vandalen met een zogenaamd ABC (acceptable behaviour contracts) onder toezicht staat. Nu kunnen ze vervolgd worden en wordt geprobeerd de schade op ze te verhalen.
Andere bewoners grijpen het incident aan de beslissing van Toynbee de conciërge weg te bezuinigen terug te draaien. Tot eind maart hield in de lobby van het gebouw een conciërge een oogje in het zeil. Omdat een meerderheid van de bewoners niet de maandelijkse bijdrage van £35 wilde betalen voor deze service, werd hem de wacht gezet. Zou door het incident de conciërge nu terugkeren naar zijn stek?
Sinds vrijdagmiddag is de lift die naar het soutterain zou gaan gemaakt, de andere lift is nog steeds defect. Om een of andere onbekende reden gaat de werkende lift tot de begane grond en niet naar het soutterain. Dat betekent voor mij nog steeds dat ik na het stallen van mijn fiets de trap moet nemen naar de begane grond om daar te lift te nemen.
De aangevallen buurman heb ik niet meer gezien. In de hele discussie in de nieuwsgroep heeft hij zich opvallend stil gehouden. Kennelijk zit de schrik er nog steeds goed in.
zondag 10 mei 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten