Zulke dagen komen niet heel veel voor in mijn leven. Jammer eigenlijk, want op de euforie die mij dan meester maakt kan ik dan nog dagen teren. Afgelopen dinsdag was zo'n dag dat ik supertrots op mezelf was. Want ik had meegerend met de cheetahs van de Run Dem Crew.
De RDC is onderverdeeld in drie groepen: de Tortoise (oftewel de slome amateurs), de Hares (oftewel gemiddelde renners) en de Cheetahs (oftewel de supersnelsten). De eerste twee keren dat ik met meedeed rende ik om mezelf van een afgang te behoeden met de Hares. Charlie had me gewaarschuwd dat sommige renners die voor de eerste keer van de partij waren totaal overmoedig met de allersnelsten meededen... om vervolgens nooit meer terug te keren. Nee dank je, laat ik maar eerst op stoom komen met de Hares...
Maar na twee keer te hebben gelopen met de Hares, die overigens qua aantal de grootste groep is, had ik het idee dat ik wel meer in mijn mars heb. Er wordt opvallend veel gekletst onderling (iets wat ik juist niet doe om energie te besparen). Verder moeten de snelsten van de groep vaak om de haverklap wachten op de langzaamsten wat het tempo niet ten goede komt.
Vandaar dat ik afgelopen dinsdag besloot me aan te sluiten bij de creme de la creme van de RDC. Ik maakte me een beetje zorgen: kan ik ze wel bijhouden? Moeten ze zich aanpassen aan het tempo van die Amsterdammer? Na het gezamelijke rondje rondom Hoxton Square sprint ik met vijf mannen en een vrouw weg van de rest van de groep. 'Passen jullie een beetje op onze Nederlandse vriend?', hoor ik Charlie tegen de rest zeggen.
Dik een uur later keer ik uitgeput, maar met een supervoldaan gevoel terug bij de Nike winkel. Vanaf het begin ligt het tempo hoog, wordt alleen maar het hoognodigde gezegd en is weinig tijd voor pauze. En gek genoeg krijg ik tijdens de loop het gevoel over vleugels te beschikken: ik wissel korte felle sprints af met het groepsgebeuren.
De route door oost-Londen lijkt op die van vorige week, maar kent wat extra's: vanaf Shoreditch door de City over Tower Bridge naar de zuidoever om vervolgens langs het stadhuis naar Tate Modern te rennen. Dan via de Millennium Bridge langs de noordoever naar Blackfriars Bridge, terug naar de zuidoever, opnieuw over de Millennium Bridge, een rondje St. Paul, door de City via de Gherkin (extra rondje erom heen) en Liverpool Street Station terug naar Shoreditch.
Helaas beginnen vanaf Liverpool Street Station mijn knieën te sputteren, terwijl de rest van mijn lichaam (en geest!) nog lang niet uitgeput zijn. Het laastste stuk kan ik helaas niet sprinten wat de rest van de groep wel doet. Mijn energie goed verdelen over een loop vind ik nog altijd lastig...
De overige twee groepen komen kort na ons ook terug. 'En hoe deed onze Nederlandse vriend het?', vraagt Charlie aan Justin. 'Hij is echt razendsnel!', zegt Justin. Ik voel me sterk en voldaan...Twee dagen later teer ik nog steeds op de euforie van afgelopen dinsdag. Hoe lang kan ik dit gevoel nog vast houden? Ik kan niet wachten totdat het volgende week dinsdag is...
Zie ook: Run Dem Crew.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten