Het gebeurt zelden dat de release van een hip hop-album zoveel publiciteit genereert. Eminem is voor platenmaatschappij Universal een van haar paradepaardjes: vandaar dat het label met een uitgekiende marketingcampagne alles uit de kast heeft getrokken om de release van Relapse onder de man te brengen. In dat opzicht is het daar erg goed in geslaagd.
Ook voor Eminem staat er veel op het spel. Zijn voorlaatste album Encore dateert alweer uit 2004. Uitbrengen van een nieuw studio-album zit er dan voorlopig niet in. De rapper uit Detroit kampt dan al jarenlang met een ernstige drugsverslaving die hem uiteindelijk dwingt vanaf 2005 door te brengen in een afkickkliniek.
Het drugsgebruik begint zijn tol te eisen: in het interview met de Observer Music Monthly geeft Eminem toe dat de Valium en Vicodin hem lui maken. Het schrijven van teksten gaat hem niet meer zo makkelijk af. Sterker nog: hij krijgt last van een writer's block. Zo'n drie jaar lang komt er niets zinnigs meer uit zijn pen.
In hetzelfde interview vertelt hij ook dat opnamesessies in de studio met producer Dr. Dre tot zes keer toe op niets uitlopen. Van de altijd geroemde chemistry tussen hem en zijn mentor lijkt er dan weinig over meer te zijn, dit tot grote ergenis en frustratie van Eminem zelf.
Zijn drugsverslaving weet Eminem uiteindelijk te overwinnen. In het interview zegt de rapper dat hij weer teksten begint te schrijven nadat hij een paar maanden clean was. Zijn eerstvolgende sessie met Dr. Dre leidt tot het opnemen van elf tracks in een tijdsbestek van twee weken. Daarna lijkt hij niet meer te houden: rapteksten blijven stromen uit zijn pen. De basis voor zijn langverwachte nieuwe album is gelegd.
Op Relapse (wat in deze context terugval in zijn oude gewoonte van muziek maken betekent) gaat Eminem met de billen bloot: tot in detail vertelt hoe hij zich worstelt in het hele afkickproces met zijn drugsverslaving en de bijbehorende depressie. In het interview met dj Semtex op BBC 1Xtra gisteravond vertelt de rap-artiest dat hij andere verslaafden hoop wil geven.
Muziek maken als uitlaatklep: vele artiesten zijn Eminem voorgegaan. Problemen in de privésfeer worden aangegrepen als inspiratiebron voor songmateriaal. En vaak leidt dit uiteindelijk tot hun allermooiste albums. Mary J. Blige (My Life), Marvin Gaye (Hear, My Dear) en Donnie Hathaway (hele oeuvre) hebben gemeen dat ze allemaal hun sorès van zich hebben afgezongen.
Journalist Justin Quirk schrijft vandaag in zijn briljante muziekcolumn in The Guide (de wekelijkse muziekbijlage van The Guardian) dat hij verwacht dat zelfs de huwelijksperikelen van Peter Andre met Katie Price hem in ieder geval voldoende stof opleveren voor nieuw songmateriaal.
In het post-Big Brother tijdperk lijken celebrities en onbekenden geen moeite te hebben met het buiten hangen van de vuile was. Ik twijfel niet aan de oprechtheid van Eminem zijn persoonlijke issues op plaat te zetten. Maar wat zie ik op de cd-cover? Zijn beeltenis die gecreëerd wordt door een mozaik van allerlei verschillende kleuren pillen, zijn naam en het albumtitel op een doktersreceptbriefje: de gedachte doemt telkens bij mij op dat zijn persoonlijke problemen worden geëxploiteerd als slim concept.
Natuurlijk is hij er zelf bij. En natuurlijk heeft hij dit beeld zelf gecreëerd. Is dit nou het lot van een publiek figuur? In het interview met de Observer Music Monthly relativeert Eminem dat hij eigenlijk geen reden tot klagen heeft. 'Ik zeg niet dat ik de makkelijkste baan in de wereld heb, maar het is absoluut beter dan wat ik voorheen deed. Zou ik gelukkiger zijn als ik het nooit had gemaakt? Fuck no, zeker niet! 't Zou tien biljoen keer slechter met me gaan. Dus wat heb ik nou te klagen?'
Zie ook: Klagen en smullen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen