Toen ik besloot naar Londen te verhuizen, stond mijn fiets bovenaan het lijstje van spullen die meegingen. In andere wereldsteden als New York, Los Angeles, San Francisco, Melbourne en Sydney had ik de nodige ervaring opgedaan. Dus fietsen in Londen zou voor mij geen enkel probleem zijn.
Op de fiets leer je een grote onbekende stad meteen goed kennen. Wijken waar ik eerder was geweest bleken op fietsafstand naast elkaar te liggen. En met het mooie weer afgelopen weekend heb ik Hampstead Heath goed leren ontdekken op de fiets.
Door te fietsen bespaar ik ook veel geld uit op het openbaar vervoer. Een retourtje Oxford Circus met de metro kost met mijn Oyster Card £3,60 per dag. Op maandbasis is dat ruim £70,-. Dat bedrag steek ik dus mooi in mijn zak door op mijn vertrouwde Gazelle Randstad te springen. En ja, zelfs het verschil in reistijd is met 5 minuten te verwaarlozen.
Ik zag dus geen enkel probleem te fietsen in Londen. Echter mijn omgeving had dat wel. Vooral op kantoor vielen mij meewarige blikken ten deel als ik verkondigde dat ik op de fiets naar het werk kwam. Sommigen maakten zich oprecht zorgen om me of verklaarden me zelfs voor gek. En telkens moest ik het verhaal aanhoren van de collega die recentelijk door een auto was aangereden. Resultaat: een gebroken arm. Zie je nou wel dat het gevaarlijk is?
Maar loopt een fietser nou daadwerkelijk zo veel gevaar op in Londen? Ik begeef me bijna dagelijks op de fiets en ik ben bijna nooit in gevaarlijkse situaties verzeild geraakt. Jakkerde ik in Amsterdam nogal roekeloos door het verkeer, in Londen ben ik erg op mijn hoede.
Automobilisten en chauffeurs van bestelwagens en bussen zijn nog lang niet gewend aan fietsers in het verkeer. Te veel aan de linkerkant van de straat rijden, geen richting aangeven bij het afslaan: het gedrag van de gemotoriseerd weggebruikers is behoorlijk onberekenbaar.
Vandaar dat ik bijna altijd wacht voor het stoplicht, mijn arm duidelijk uitsteek als ik afsla, bij rood licht vooraan sta in het voorsorteervak voor fietsers, oogcontact maak met automobilisten plus met een stevig, ontspannen tempo door het verkeer rij.
Allemaal eigenschappen die vele mede-fietsers ontberen. Totaal ontberen. Veel fietsers racen op hun lichtgewicht fiets als opgejaagd wild. Wanen zich als de nieuwe Lance Armstrong (compleet gehuld in de standaarduitrusting bestaand uit latex broekje en wielrenschoenen plus een kermis aan licht op de fiets) sprintend door de drukke spits. Rood licht negerend. En vooral: levensgevaarlijk rijgedrag vertonend.
Dit is dus terug te zien in de statistieken. Uit een rapport van de National Audit Office dat begin mei werd gepubliceerd bleek dat het aantal fietsongelukken met dodelijke afloop de afgelopen drie jaar met 11% is gestegen. Ook bleek uit het rapport dat Londen voor fietsers en voetgangers de gevaarlijkste plek in Engeland is.
De Londense burgermeester Boris Johnson kondigde onlangs in de Time Out aan dat hij van Londen 'de meest vriendelijke fietsstad ter wereld' wilde maken. Voor deze plannen wil Johnson (zelf fanatieke fietser) £2,000,000 uittrekken. Dat hij nog een lange weg heeft te gaan, bleek gisteren op het tien uur journaal van de BBC. Op vrijgegeven beelden van een beveiligingscamera is te zien hoe een te hard rijdende vrachtwagen een geparkeerde auto total loss ramt. Johnson was toevallig net in de buurt en bleek op een haar na ontsnapt te zijn aan het ongeluk.
Als Amsterdammer met heel veel fietsuren vertrouw ik op mijn sterke inschattingsvermogen en blijf ik stug doorfietsen in Londen. Het fluoriserend veiligheidshesje heb ik een keer aangetrokken. Al drie maanden hangt het onaangeroerd aan de kapstok.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten