Recruiters

Recruiters. Een fenomeen waar ik in Nederland nooit mee te maken heb gehad. Alle banen die ik tot nu toe heb gehad, heb ik allemaal zelf gevonden via advertenties in kranten of vakbladen. Of ik werd benaderd door de werkgever zelf met de vraag of ik interesse had om bij ze komen te werken.

Ik ben ook nooit een echte jobhopper geweest. Bij Mojo/Live Nation in Nederland was ik zo'n dikke zeven jaar in dienst als online manusje van alles, daarvoor werkte ik twee jaar lang als beginnend product manager muziek bij e-tailer bol.com. Terugkijkend op mijn carrière van de afgelopen tien jaar kun je wel vaststellen dat ik honkvast en loyaal ben zolang ik het naar mijn zin heb: eigenschappen die in de dynamische online wereld uitzonderlijk lijken te zijn.

Na mijn verhuizing naar Londen begon ik met volle moed aan mijn nieuwe baan op het hoofdkantoor bij Live Nation. Al na een maand had ik het gevoel dat ik niet op mijn plek zat. Mijn leidinggevende Sophie had dat ook snel in de gaten. Na goed overleg gingen Live Nation en ik als goede vrienden uit elkaar. De deur van het kantoor trok ik na twee maanden achter me dicht. Opgelucht, maar tegelijkertijd ook vreselijk eng: want wat nu?

Teruggaan naar Amsterdam was geen optie voor me. Ik zag het al voor me dat ik met een illusie armer vrienden en bekenden bij de Coffee Company tegen zou komen. 'He, jij was toch verhuisd naar Londen?' 'Euh nee, ik ben terug, kon mezelf niet redden in die stad'. En dan dat slappe verhaal minstens tien keer per dag herhalen. Nee, dank je. Ik zit eindelijk in lovely Londen. En het jaar zal ik koste wat het kost afmaken.

Na een weekje te hebben genoten van mijn vrijheid begon de zoektocht naar werk. Op banensites als Monsterboard, Jobsite en Reed zag ik snel dat banen in de SEO-sector ondanks de economische crisis voor het oprapen lagen. Mijn Nederlandse CV vertaalde ik letterlijk naar het Engels en stuurde ik naar potentiële werkgevers of recruiters die met hun banen adverteerden op de sites. Het aantal reacties? Nul. 'Wat doe ik nou verkeerd?', vroeg ik me af.

Al snel had ik in de gaten dat Engelse CV's er anders uit zien dat Nederlandse CV's. Compleet anders. Op diverse sites zag ik wat voorbeelden van Engelse CV's, maar ik was nog niet zeker van mijn zaak. De tijd begon te dringen. Vandaar dat ik een online cursus CV Writing Building Secrets Revealed volgde voor het luttele bedrag van £20,-.

Een kleine investering, maar zeer effectief. Op een woensdagavond werden via een conference call ik en twaalf andere medecursisten binnen een uur de fijne kneepjes van het CV building vak bijgebracht. Handige tips over de lay out, het benoemen van je achievements, je carrière in kaart brengen via de Situation Task Action Results-methode: zeer nuttige informatie waar ik veel aan heb gehad.

Nadat ik mijn Nederlandse CV had gepimpt naar Engelse maatstaven en deze online had gezet bij mijn profiel op de banensites, begon direct de ellende: de onophoudelijke stroom van telefoontjes van recruiters.

De eerste recruiter die me telefonisch benaderde, nodigde me meteen uit voor een intake gesprek bij hem op kantoor aan de Tottenham Court Road. Ik voelde me gevleid, want kennelijk had ik iets in mijn mars. Het gesprek verliep goed, hij had een mooie SEO-baan voor me op de marketing afdeling van club/label Ministry of Sound. Klonk als muziek in mijn oren. Het kon een tijdje duren, zei hij, maar hij zou me op de hoogte houden.

En vervolgens gebeurde er... niets. En dat was niet alleen bij hem, maar bij de vele, vele andere recruiters die mij benaderden. De meesten die me belden hadden een leuke baan in de aanbieding en vroegen me of interesse had. Meestal zei ik ja, vooral om ervaring op te doen met het solliciteren. Maar nadat ik op hun verzoek mijn CV naar ze had gemaild, lieten ze vervolgens niets van zich horen. Zelfs niet als er een gezellig intakegesprek op volgde...

Was mijn CV bij nader inzien niet goed genoeg? Of sloot mijn werkervaring toch niet goed aan bij wat de recruiter en/of de werkgever zochten? Allemaal vragen waar ik het antwoord nog steeds niet op weet.

Na drie maanden weet ik wel beter: de wereld van de recruiters is een groot circus. Kennelijk worden CV's op een hoop gegooid en als een schot hagel op een werkgever afgevuurd in de hoop dat de juiste match er tussen zit. Tegelijkertijd moet je het als werkzoekende het hele recruiterscircus niet zo serieus nemen, want voor hen ben je niets meer dan een levende bonus.

Overigens heb ik een baan als SEO-specialist gevonden bij HomeAway.nl. Na een heerlijke mini-sabatical van drie maanden kijk ik uit om per 1 juni te gaan werken in het werkgebied wat mij momenteel intrigeert.

Geen enkele recruiter is van pas gekomen bij het vinden van deze functie, want de baan zag ik gewoon staan op Monsterboard.