Terug naar de jaren tachtig

Wat komt die fascinatie van de jaren tachtig toch vandaan? Toen ik vanochtend de Guide bijlage van The Guardian uit het plastic folie wilde pakken, schreeuwde direct de cover mij toe: 1989 Now That's What I Call Music, vernoemd naar de serie populaire verzamelelpees, -cassettes en cd's uit de jaren tachtig en negentig.

Binnenin vond ik het twee pagina's coverartikel met allerlei leuke lijstjes. Wie kent de housestamper Ride On Time van Black Box nog (de best verkochte single in '89)? Muziekblad New Music Express verkoos de hippie hiphop van De La Soul's 3 Feet High And Rising boven de Madchester sound van de Stone Roses' debuutalbum als beste album van dat jaar.

Andere triviale feitjes met een hoog 'o ja-gehalte': de ontmaskering van Milli Vanilli als twee playbackende marionetten door een haperende tape tijdens een 'live' show, de controverse rondom Luke Skyywalker's ranzige teksten spuwende 2 Live Crew en de humorvolle hiphop van Tone Loc's Funky Cold Medina ('But When She got Undressed/It was a big old mess/Sheena was a man').


Ook qua mode maken de jaren tachtig een ware revival. Eerder berichtte ik dat hippe Shoreditch kids de jaren tachtig look zich helemaal eigen hebben gemaakt.

Toen ik vorig weekend naar een feestje ging in het hippe Cordy House zag ik twee meisjes die zich overduidelijk hadden gemodeleerd naar Madonna uit haar Desperately Seeking Susan periode. Opnieuw strakke strakke stonewashed spijkerbroek, opgestoken permanentje, stoere 'mij-kan-niet-overkomen' blik. Ik schatte in dat ze net geboren waren toen Into The Groove van Madonna aan de top van de hitlijsten stond.

Aan de jaren tachtig kijk ik met een fijn gevoel naar terug, alsof het allemaal niet zo lang geleden is. In 1989 zat ik in de vijfde klas van het Atheneum in Leiden. Dromend om op me zelf te gaan wonen in het grote Amsterdam wilde ik als 19-jarige puber deze provinciestad zo snel mogelijk verlaten zodra ik was geslaagd voor het Atheneum. Een jaar later werd die droom werkelijkheid...


Twintig jaar later heb ik Amsterdam wel gezien en woon ik nu in Londen, de plek waar ik lange tijd van gedroomd heb om er te wonen. Ik woon er nu een half jaar en wat voelt het goed. Maar na het lezen van het artikel uit The Guardian vraag ik me tegelijkertijd af waar ik over twintig jaar ben. Is Londen dan nog steeds zo'n bruisende stad voor me? Of is Londen dan voor mij dan al een gepasseerd station en woon ik in pak-em-beet New York of Tokio? Misschien trek ik me wel terug ergens in een klein dorpje op de Veluwe?

Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik over twintig jaar 59 ben. 59! Pas dan kan ik zeggen dat de jaren tachtig echt een heel eind achter me liggen.

Zie ook: Stonewashed draaipijp spijkerbroek.