Gisteren op 4 mei was het Bank Holiday: de uitgelezen dag voor het werkende deel van de Britse natie om lekker niets te doen. En dat was te merken: ondanks dat de meeste winkels gewoon open waren, was het opvallend rustig in het centrum van Londen. Weinig verkeer in de West End, veel minder mensen op straat. Kennelijk bleef iedereen thuis bij familie en vrienden. Vandaar dat de sportschool zijn deuren sloot om zes uur in plaats van tien uur.
Terwijl om klokslag acht uur traditiegetrouw Nederland de gevallenen van de tweede wereldoorlog herdenkt, gaat het leven in Londen gewoon door. Op televisie geen live verslaggeving van de kranslegging op de Dam, maar een documentaire over het leven van countryzanger Johnny Cash. En toch sta ik even stil bij de jaarlijkse Dodenherdenking...
Met Nederlandse feestdagen zit ik wel eens vaker in het buitenland. Kerst heb ik wel eens 'gevierd' in Los Angeles en Tokio. Ook met Koninginnedag ga ik vaak het land uit om de Oranje gekte te mijden. Maar gek genoeg voelde ik afgelopen 30 april de drang juist om heel even in Nederland te zijn.
Het drama dat zich in Apeldoorn voltrok, heeft mijn dagplanning totaal in de war geschopt. Geen online research over page rankings of link baiting, vanaf het moment dat ik het bizarre nieuws toevallig hoorde op Studio Brussel heb ik als een ware nieuwsjunk de hele dag alle gebeurtenissen op de voet gevolgd. De live journaal uitzendingen op Journaal 24, het laatste nieuws op de sites van nrc.next en De Volkskrant, zelfs alle treurigmakende posts op de site van GeenStijl ('Is het nou een autochtoon of een Marokkaan?') heb ik van begin tot eind uitgespeld.
Of brachten de gemengde gevoelens van verontwaardiging, afschuw, onmacht en boosheid juist de Nederlander in me naar boven? Ben ik toch een stuk minder wereldburger dan ik denk? Het voelt alsof ik met het ene been in Engeland sta en met het andere in Nederland. Blijf ik de Nederlander in den vreemde? Of zal ik me ooit
Geen opmerkingen:
Een reactie posten