E1 calling: een blog vanuit de stad Londen

Britain's Got Talent - Susan Boyle vs Diversity

2009-05-31T23:48:00.012+01:00

Voor één keer waren de onkostenschadalen van Britse (Euro-)parlementariërs niet het gesprek van de dag. Vandaag domineerde de verrassende winst van dansact Diversity in Britain's Got Talent de journaals, de kranten en het wereldwijde web.

Of misschien beter gezegd: waarom legde de gedoodverfde winnares Susan Boyle het in de finale net af tegen een stel breakdansende jongens uit Essex? Deed haar vloekende tirade tegen journalisten afgelopen week (die vervolgens breed werd uitgemeten in de media) uiteindelijk Boyle de das om? Was het Britse publiek gewoon murw geslagen, vooral na alle wereldwijde aandacht (zelfs van Oprah Winfrey, Larry King en Demi Moore)?

Hoewel ze bij de bookies veruit favoriet was, hielden sommigen al rekening ermee dat Boyle in de finale uiteindelijk ten onder zou gaan. De gehele jury voorspelde dat een andere act met de winst ging opstrijken. Twee van de drie juryleden (inclusief Simon Cowell) hadden Flawless, de andere dansact, getipt als winnaar. Maar ook zij hadden het falikant mis: de Londense dansgroep had niet eens genoeg stemmen vergaard om in de top drie te eindigen.

Blijft toch de vraag: waarom ging de winst uiteindelijk naar underdog Diversity (die nota bene dankzij de jury in de finale stond)? Leek Boyle's onbeholpen charme die we kenden van haar allereerste optreden met de dag te verdwijnen? Zong ze I Dreamed A Dream gejaagd en gespannen? Of was de nieuwe superstrakke choreografie en muziek van Diversity opnieuw zeer verrassend en geslaagd? En waren ze daarom gewoon de beste?

Net nadat Diversity tot winnaar werd uitgeroepen, feliciteerde Boyle die op de tweede plaats was geëindigd blij en tegelijkertijd opgelucht de dansgroep met het gewonnen geldbedrag van £100,000,- plus een optreden voor Koningin Elisabeth. Een grote last leek daarmee van haar schouders af te glijden...

Over haar populariteit hoeft Boyle zich voorlopig nog geen zorgen te maken: haar finale-optreden is op You Tube zo'n slordige 600.000 maal meer bekeken dan de show van Diversity. En op Twitter staat ook vandaag haar naam nog altijd in de top 10 van meest gezochte termen...

Zie ook: Britain's Got Talent

Terug naar de jaren tachtig

2009-05-30T16:20:00.013+01:00

Wat komt die fascinatie van de jaren tachtig toch vandaan? Toen ik vanochtend de Guide bijlage van The Guardian uit het plastic folie wilde pakken, schreeuwde direct de cover mij toe: 1989 Now That's What I Call Music, vernoemd naar de serie populaire verzamelelpees, -cassettes en cd's uit de jaren tachtig en negentig.

Binnenin vond ik het twee pagina's coverartikel met allerlei leuke lijstjes. Wie kent de housestamper Ride On Time van Black Box nog (de best verkochte single in '89)? Muziekblad New Music Express verkoos de hippie hiphop van De La Soul's 3 Feet High And Rising boven de Madchester sound van de Stone Roses' debuutalbum als beste album van dat jaar.

Andere triviale feitjes met een hoog 'o ja-gehalte': de ontmaskering van Milli Vanilli als twee playbackende marionetten door een haperende tape tijdens een 'live' show, de controverse rondom Luke Skyywalker's ranzige teksten spuwende 2 Live Crew en de humorvolle hiphop van Tone Loc's Funky Cold Medina ('But When She got Undressed/It was a big old mess/Sheena was a man').

Ook qua mode maken de jaren tachtig een ware revival. Eerder berichtte ik dat hippe Shoreditch kids de jaren tachtig look zich helemaal eigen hebben gemaakt.

Toen ik vorig weekend naar een feestje ging in het hippe Cordy House zag ik twee meisjes die zich overduidelijk hadden gemodeleerd naar Madonna uit haar Desperately Seeking Susan periode. Opnieuw strakke strakke stonewashed spijkerbroek, opgestoken permanentje, stoere 'mij-kan-niet-overkomen' blik. Ik schatte in dat ze net geboren waren toen Into The Groove van Madonna aan de top van de hitlijsten stond.

Aan de jaren tachtig kijk ik met een fijn gevoel naar terug, alsof het allemaal niet zo lang geleden is. In 1989 zat ik in de vijfde klas van het Atheneum in Leiden. Dromend om op me zelf te gaan wonen in het grote Amsterdam wilde ik als 19-jarige puber deze provinciestad zo snel mogelijk verlaten zodra ik was geslaagd voor het Atheneum. Een jaar later werd die droom werkelijkheid...

Twintig jaar later heb ik Amsterdam wel gezien en woon ik nu in Londen, de plek waar ik lange tijd van gedroomd heb om er te wonen. Ik woon er nu een half jaar en wat voelt het goed. Maar na het lezen van het artikel uit The Guardian vraag ik me tegelijkertijd af waar ik over twintig jaar ben. Is Londen dan nog steeds zo'n bruisende stad voor me? Of is Londen dan voor mij dan al een gepasseerd station en woon ik in pak-em-beet New York of Tokio? Misschien trek ik me wel terug ergens in een klein dorpje op de Veluwe?

Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik over twintig jaar 59 ben. 59! Pas dan kan ik zeggen dat de jaren tachtig echt een heel eind achter me liggen.

Zie ook: Stonewashed draaipijp spijkerbroek.

Island Records 50 jaar

2009-05-29T17:30:00.018+01:00

Als je jarig bent, trakteer je. En dat heeft platenmaatschappij Island Records goed begrepen. Want ter ere van haar vijftig jarig jubileum staan er zes shows gepland deze week in de Shepherds Bush Empire in west-Londen.

Oude bekenden en nieuwe namen uit de Island stal staan gebroederlijk naast elkaar. Afgelopen dinsdag werd de serie concerten afgetrapt door o.a. Sly & Robbie, Grace Jones, Kid Creole, VV Brown en Tinchy Stryder. Verder traden deze week ook al op o.a. The Fratelis, Steel Pulse, Cat Stevens en Baaba Maal.

Paul Weller en Keane staan respectievelijk vandaag en morgen op het podium. Amy Winehouse schittert in afwezigheid, haar geplande optreden op zondagavond is afgelast. De reden wordt niet gegeven, maar daar kunnen we wel naar raden. Schrale troost: Toots & The Maytalls die met La Wino zouden optreden zijn op dezelfde avond verplaatst naar het (kleinere) Bush Hall.

Naast de serie concerten heeft Island Records ook een ander leuke traktatie: een unieke overzichtstentoonstelling van de geschiedenis van het label. In de Vinyl Factory in Soho kun je promotiefoto's en albumhoezen van alle Island artiesten bekijken. Van de allereerste gesigneerde jazzact tot de nieuwste generatie hiphopartiesten: iedereen van Island is te zien in deze unieke expositie. Weinig begeleidende tekst, maar de overdaad aan beelden spreken voor zich.

Pas als je alle artiesten in een ruimte bij elkaar ziet hangen, realiseer je je hoe gezichtsbepalend Island is (geweest) voor de moderne muziek. Van Roxy Music tot Eric B & Rakim, van Bob Marley tot PJ Harvey, van Fairport Convention tot de Sugababes en van U2 tot Mika: Island heeft absoluut muziekgeschiedenis neergezet met een uiteenlopend en omvangrijk roster van belangrijke artiesten.

Tijdens mijn bezoek was MTV The Lick presentator Trevor Nelson bezig met een interview met Tinchy Stryder. De rapper is de nieuwste telg van de Island-familie. Zijn single Number One bereikte onlangs de eerste plek in de Britse charts.

De expositie Island 50 loopt tot en met 17 juni in The Viny Factory Gallery (adres: Poland Street 51). Op 5 en 6 juni is er op BBC4 de documentaire Keep on Running - 50 Years of Island Records te zien. Kijk voor meer informatie op de speciale jubileumsite van Islands Records.

Fluoriserend veiligheidshesje

2009-05-28T18:02:00.016+01:00

Bij terugkomst van mijn pauze lag er een pakketje op mijn bureau. Het bleek een mouwloos fluoriserend veiligheidshesje te zijn, zo'n eentje dat dat je over je jas draagt. Mijn leidinggevende Sophie had het voor me neergelegd. Ze maakte zich nogal zorgen om me, omdat ik iedere dag helmloos op de fiets me door het ochtend- en avondspits manoevreerde. Om mij toch enige bescherming te geven had ze mij het hesje gegeven. Zo zouden medeweggebruikers mij in ieder geval niet ontgaan.

Toen ik besloot naar Londen te verhuizen, stond mijn fiets bovenaan het lijstje van spullen die meegingen. In andere wereldsteden als New York, Los Angeles, San Francisco, Melbourne en Sydney had ik de nodige ervaring opgedaan. Dus fietsen in Londen zou voor mij geen enkel probleem zijn.

Op de fiets leer je een grote onbekende stad meteen goed kennen. Wijken waar ik eerder was geweest bleken op fietsafstand naast elkaar te liggen. En met het mooie weer afgelopen weekend heb ik Hampstead Heath goed leren ontdekken op de fiets.

Door te fietsen bespaar ik ook veel geld uit op het openbaar vervoer. Een retourtje Oxford Circus met de metro kost met mijn Oyster Card £3,60 per dag. Op maandbasis is dat ruim £70,-. Dat bedrag steek ik dus mooi in mijn zak door op mijn vertrouwde Gazelle Randstad te springen. En ja, zelfs het verschil in reistijd is met 5 minuten te verwaarlozen.

Ik zag dus geen enkel probleem te fietsen in Londen. Echter mijn omgeving had dat wel. Vooral op kantoor vielen mij meewarige blikken ten deel als ik verkondigde dat ik op de fiets naar het werk kwam. Sommigen maakten zich oprecht zorgen om me of verklaarden me zelfs voor gek. En telkens moest ik het verhaal aanhoren van de collega die recentelijk door een auto was aangereden. Resultaat: een gebroken arm. Zie je nou wel dat het gevaarlijk is?

Maar loopt een fietser nou daadwerkelijk zo veel gevaar op in Londen? Ik begeef me bijna dagelijks op de fiets en ik ben bijna nooit in gevaarlijkse situaties verzeild geraakt. Jakkerde ik in Amsterdam nogal roekeloos door het verkeer, in Londen ben ik erg op mijn hoede.

Automobilisten en chauffeurs van bestelwagens en bussen zijn nog lang niet gewend aan fietsers in het verkeer. Te veel aan de linkerkant van de straat rijden, geen richting aangeven bij het afslaan: het gedrag van de gemotoriseerd weggebruikers is behoorlijk onberekenbaar.

Vandaar dat ik bijna altijd wacht voor het stoplicht, mijn arm duidelijk uitsteek als ik afsla, bij rood licht vooraan sta in het voorsorteervak voor fietsers, oogcontact maak met automobilisten plus met een stevig, ontspannen tempo door het verkeer rij.

Allemaal eigenschappen die vele mede-fietsers ontberen. Totaal ontberen. Veel fietsers racen op hun lichtgewicht fiets als opgejaagd wild. Wanen zich als de nieuwe Lance Armstrong (compleet gehuld in de standaarduitrusting bestaand uit latex broekje en wielrenschoenen plus een kermis aan licht op de fiets) sprintend door de drukke spits. Rood licht negerend. En vooral: levensgevaarlijk rijgedrag vertonend.

Dit is dus terug te zien in de statistieken. Uit een rapport van de National Audit Office dat begin mei werd gepubliceerd bleek dat het aantal fietsongelukken met dodelijke afloop de afgelopen drie jaar met 11% is gestegen. Ook bleek uit het rapport dat Londen voor fietsers en voetgangers de gevaarlijkste plek in Engeland is.

De Londense burgermeester Boris Johnson kondigde onlangs in de Time Out aan dat hij van Londen 'de meest vriendelijke fietsstad ter wereld' wilde maken. Voor deze plannen wil Johnson (zelf fanatieke fietser) £2,000,000 uittrekken. Dat hij nog een lange weg heeft te gaan, bleek gisteren op het tien uur journaal van de BBC. Op vrijgegeven beelden van een beveiligingscamera is te zien hoe een te hard rijdende vrachtwagen een geparkeerde auto total loss ramt. Johnson was toevallig net in de buurt en bleek op een haar na ontsnapt te zijn aan het ongeluk.

Als Amsterdammer met heel veel fietsuren vertrouw ik op mijn sterke inschattingsvermogen en blijf ik stug doorfietsen in Londen. Het fluoriserend veiligheidshesje heb ik een keer aangetrokken. Al drie maanden hangt het onaangeroerd aan de kapstok.

Recruiters

2009-05-27T17:31:00.007+01:00

Recruiters. Een fenomeen waar ik in Nederland nooit mee te maken heb gehad. Alle banen die ik tot nu toe heb gehad, heb ik allemaal zelf gevonden via advertenties in kranten of vakbladen. Of ik werd benaderd door de werkgever zelf met de vraag of ik interesse had om bij ze komen te werken.

Ik ben ook nooit een echte jobhopper geweest. Bij Mojo/Live Nation in Nederland was ik zo'n dikke zeven jaar in dienst als online manusje van alles, daarvoor werkte ik twee jaar lang als beginnend product manager muziek bij e-tailer bol.com. Terugkijkend op mijn carrière van de afgelopen tien jaar kun je wel vaststellen dat ik honkvast en loyaal ben zolang ik het naar mijn zin heb: eigenschappen die in de dynamische online wereld uitzonderlijk lijken te zijn.

Na mijn verhuizing naar Londen begon ik met volle moed aan mijn nieuwe baan op het hoofdkantoor bij Live Nation. Al na een maand had ik het gevoel dat ik niet op mijn plek zat. Mijn leidinggevende Sophie had dat ook snel in de gaten. Na goed overleg gingen Live Nation en ik als goede vrienden uit elkaar. De deur van het kantoor trok ik na twee maanden achter me dicht. Opgelucht, maar tegelijkertijd ook vreselijk eng: want wat nu?

Teruggaan naar Amsterdam was geen optie voor me. Ik zag het al voor me dat ik met een illusie armer vrienden en bekenden bij de Coffee Company tegen zou komen. 'He, jij was toch verhuisd naar Londen?' 'Euh nee, ik ben terug, kon mezelf niet redden in die stad'. En dan dat slappe verhaal minstens tien keer per dag herhalen. Nee, dank je. Ik zit eindelijk in lovely Londen. En het jaar zal ik koste wat het kost afmaken.

Na een weekje te hebben genoten van mijn vrijheid begon de zoektocht naar werk. Op banensites als Monsterboard, Jobsite en Reed zag ik snel dat banen in de SEO-sector ondanks de economische crisis voor het oprapen lagen. Mijn Nederlandse CV vertaalde ik letterlijk naar het Engels en stuurde ik naar potentiële werkgevers of recruiters die met hun banen adverteerden op de sites. Het aantal reacties? Nul. 'Wat doe ik nou verkeerd?', vroeg ik me af.

Al snel had ik in de gaten dat Engelse CV's er anders uit zien dat Nederlandse CV's. Compleet anders. Op diverse sites zag ik wat voorbeelden van Engelse CV's, maar ik was nog niet zeker van mijn zaak. De tijd begon te dringen. Vandaar dat ik een online cursus CV Writing Building Secrets Revealed volgde voor het luttele bedrag van £20,-.

Een kleine investering, maar zeer effectief. Op een woensdagavond werden via een conference call ik en twaalf andere medecursisten binnen een uur de fijne kneepjes van het CV building vak bijgebracht. Handige tips over de lay out, het benoemen van je achievements, je carrière in kaart brengen via de Situation Task Action Results-methode: zeer nuttige informatie waar ik veel aan heb gehad.

Nadat ik mijn Nederlandse CV had gepimpt naar Engelse maatstaven en deze online had gezet bij mijn profiel op de banensites, begon direct de ellende: de onophoudelijke stroom van telefoontjes van recruiters.

De eerste recruiter die me telefonisch benaderde, nodigde me meteen uit voor een intake gesprek bij hem op kantoor aan de Tottenham Court Road. Ik voelde me gevleid, want kennelijk had ik iets in mijn mars. Het gesprek verliep goed, hij had een mooie SEO-baan voor me op de marketing afdeling van club/label Ministry of Sound. Klonk als muziek in mijn oren. Het kon een tijdje duren, zei hij, maar hij zou me op de hoogte houden.

En vervolgens gebeurde er... niets. En dat was niet alleen bij hem, maar bij de vele, vele andere recruiters die mij benaderden. De meesten die me belden hadden een leuke baan in de aanbieding en vroegen me of interesse had. Meestal zei ik ja, vooral om ervaring op te doen met het solliciteren. Maar nadat ik op hun verzoek mijn CV naar ze had gemaild, lieten ze vervolgens niets van zich horen. Zelfs niet als er een gezellig intakegesprek op volgde...

Was mijn CV bij nader inzien niet goed genoeg? Of sloot mijn werkervaring toch niet goed aan bij wat de recruiter en/of de werkgever zochten? Allemaal vragen waar ik het antwoord nog steeds niet op weet.

Na drie maanden weet ik wel beter: de wereld van de recruiters is een groot circus. Kennelijk worden CV's op een hoop gegooid en als een schot hagel op een werkgever afgevuurd in de hoop dat de juiste match er tussen zit. Tegelijkertijd moet je het als werkzoekende het hele recruiterscircus niet zo serieus nemen, want voor hen ben je niets meer dan een levende bonus.

Overigens heb ik een baan als SEO-specialist gevonden bij HomeAway.nl. Na een heerlijke mini-sabatical van drie maanden kijk ik uit om per 1 juni te gaan werken in het werkgebied wat mij momenteel intrigeert.

Geen enkele recruiter is van pas gekomen bij het vinden van deze functie, want de baan zag ik gewoon staan op Monsterboard.

Britain's Got Talent

2009-05-25T23:37:00.007+01:00

Of je het nou wilt of niet, het programma Britain's Got Talent is het momenteel wat de klok slaat op de Britse tv. Vanaf gisteren strijden op ITV elke dag tot en met donderdag acht acts om een plek in de finale die aanstaande zaterdag plaats vindt. Na allerlei voorrondes in het hele land werden de beste 40 acts geselecteerd voor deze vijf shows.

In iedere semi-finale gaan twee acts door naar de finale. Het publiek stemt per telefoon en de act met de meeste stemmen gaat automatisch door naar de finale. Vervolgens bepaalt de vakjury (bestaand uit überjurylid Simon Cowell, presentator Pierce Morgan en actrice Amanda Holden) van de acts die op de tweede en derde plaats zijn geëindigd wie ook doorgaat.

Van schutere musicalsterren tot gelikte buiksprekers, van playbackende travestieten tot sexy vioolmuzikanten en van waaghalsen met een Houdini-act tot schaarsgeklede buikdanseressen, werkelijk alles komt voorbij in Britain's Got Talent.

Publieksfavoriet Susan Boyle (wie kent haar niet?) was gisteren als laatste aan de beurt en mocht uiteraard van het publiek meteen door. Twee van de drie juryleden stuurden de uit tien man tellende streetdance groep Diversity uit Essex naar de finale. Terecht, want hun show is super origineel qua muziek en moves en kent allerlei verrassingen. De grootste troef: de twee kleine dansers!

Vandaag ging een andere streetdance groep dankzij het publiek meteen door naar de finale. Ook Flawless uit noord-Londen wist jury en publiek uit hun stoelen te krijgen. Ook hier weer een originele muziekkeuze, gelikte kledingstyling, maar vooral: een superstrakke synchrone choreografie.

Na het optreden van Flawless zei jurylid Pierce Morgan in zijn commentaar dat hij nog niet zo zeker ervan is of de gedoodverfde winnaar Susan Boyle ook daadwerkelijk Britain's Got Talent gaat winnen.

Ik ben ook nog niet zo zeker van. Zaterag is de finale en dan weten ik en de rest van Groot Britannië wie het geldbedrag van £100,000,- plus een optreden tijdens het Royal Variety Performance (met inderdaad de koninklijke familie inclusies Queen Elisabeth) wint.

Zie ook: Britain's Got Talent - Susan Boyle vs Diversity
Klagen en smullen.

Jahmal Mason Blair

2009-05-24T23:58:00.020+01:00

Zaterdagavond, circa 22.00 uur. Het journaal van ITV maakt melding van een steekpartij met dodelijk afloop in oost-Londen. Als ik de beelden van het item zie, komt de plaats waar het drama zich heeft afgespeeld me bekend voor: is dat niet de buurt Hackney waar ik vlakbij woon?

Het slachtoffer is Jahmal Mason Blair: een zeventien jarige zwarte jongen uit Hackney. Op vrijdagnacht om circa 1.00 uur wordt hij in zijn nek gestoken door onbekenden. Een buurtbewoner hoort geschreeuw en belt 112. De ambulance komt en probeert het leven van Jamal te redden die bloedend op straat ligt. Tevergeefs, de jongen overlijdt ter plekke.

Over de exacte aanleiding tast de politie nog volledig in het duister. Ook het tien uur journaal van de BBC maakt melding van de dodelijke steekpartij. Net als in de reportage van ITV zie ik op de BBC ook weer in schok verkerende familieleden, vrienden en kennissen van Jahmal. Ze zeggen allemaal hetzelfde: Jahmal was een lieve jongen die geen vlieg kwaad deed. Niemand begrijpt waarom dit is gebeurd, want de knul had helemaal geen banden met gangs.

Beide reportages laten zien dat Jahmal een begenadigd voetballer was. Hij deed niets liever dan tegen een balletje trappen. Dat Jahmal over veel talent beschikte, was zelfs Tottenham Hotspur niet ontgaan. De voetbalclub wilde hem opnemen in zijn selectie: een droom die voor Jamal uitkwam, want de Spurs was zijn favoriete club.

In The Observer van vandaag staat op pagina drie een uitgebreid artikel over de dood van Jahmal. Bij het artikel staat een kaartje van oost-Londen waar hij is neergestoken. Ik schrik als ik het zie, want Amhurst Road is een straat waar ik regelmatig langs fiets.

In het artikel wederom veel mensen uit zijn directe omgeving aan het woord die met stomheid zijn geslagen. Ook maakt het artikel melding van een You Tube filmpje waarin Jamal zijn voetbalkunsten toont. Veel comments van mensen die hem kenden, maar ook volstrekt onbekenden spreken hun afschuw uit. Ook laten veel vrienden van Jahmal een laatste boodschap achter op zijn Facebook profiel.

Nadat ik vanmiddag door Hampstead Heath heb gefietst besluit ik op de terugweg naar huis even te stoppen bij Amhurst Road. Ik tref daar een kleine bloemenzee aan. Aan de bloemen hangen kaartjes met een persoonlijke boodschap. Drie voetballen met teksten erop liggen tussen de bloemen, voetbalshirts met erop gekalkt R.I.P. Jahmal liggen op de grond en hangen aan de muur. Her en der branden kaarsjes.

Toevallige passanten staan stil en lezen de teksten op de kaartjes. Niemand zegt wat, twee jongetjes van tien jaar maken foto's met hun mobiele telefoon van het indrukwekkende tafereel.

Terwijl de schemering zich in zet, kan ik me het haast niet voorstellen dat op de zonnige plek waar ik sta nog geen twee dagen geleden een ambitieuze jongen van zeventien vol levenslust en dromen om waarschijnlijk niets is neergestoken.

The Observer maakt melding dat getuigen zo'n twintig jongens hebben zien wegvluchten na het drama. In een apart kadertje staat dat Jahmal het negende jonge slachtoffer van dit jaar is dat is neergestoken met dodelijke afloop.

De presentator van ITV News sluit het item af met een binnengekomen bericht: de politie heeft een verdachte aangehouden. Hij is dertien jaar oud.

Zie ook: ABC.

Eminem op Relapse met de billen bloot

2009-05-23T14:06:00.017+01:00

Je kunt er in Londen niet om heen: het nieuwe album Relapse van Eminem is uit en dat heb ik geweten. Zijn hoofd op meterslange billboards sieren het straatbeeld, een zes pagina's tellend coverartikel in de Observer Music Monthly van vorig weekend, BBC 1xtra die gisteren tot Eminem Day uitriep: je moet echt onder een steen hebben gelegen als de albumrelease van een van de succesvolste rappers je totaal ontgaan is.

Het gebeurt zelden dat de release van een hip hop-album zoveel publiciteit genereert. Eminem is voor platenmaatschappij Universal een van haar paradepaardjes: vandaar dat het label met een uitgekiende marketingcampagne alles uit de kast heeft getrokken om de release van Relapse onder de man te brengen. In dat opzicht is het daar erg goed in geslaagd.

Ook voor Eminem staat er veel op het spel. Zijn voorlaatste album Encore dateert alweer uit 2004. Uitbrengen van een nieuw studio-album zit er dan voorlopig niet in. De rapper uit Detroit kampt dan al jarenlang met een ernstige drugsverslaving die hem uiteindelijk dwingt vanaf 2005 door te brengen in een afkickkliniek.

Het drugsgebruik begint zijn tol te eisen: in het interview met de Observer Music Monthly geeft Eminem toe dat de Valium en Vicodin hem lui maken. Het schrijven van teksten gaat hem niet meer zo makkelijk af. Sterker nog: hij krijgt last van een writer's block. Zo'n drie jaar lang komt er niets zinnigs meer uit zijn pen.

In hetzelfde interview vertelt hij ook dat opnamesessies in de studio met producer Dr. Dre tot zes keer toe op niets uitlopen. Van de altijd geroemde chemistry tussen hem en zijn mentor lijkt er dan weinig over meer te zijn, dit tot grote ergenis en frustratie van Eminem zelf.

Zijn drugsverslaving weet Eminem uiteindelijk te overwinnen. In het interview zegt de rapper dat hij weer teksten begint te schrijven nadat hij een paar maanden clean was. Zijn eerstvolgende sessie met Dr. Dre leidt tot het opnemen van elf tracks in een tijdsbestek van twee weken. Daarna lijkt hij niet meer te houden: rapteksten blijven stromen uit zijn pen. De basis voor zijn langverwachte nieuwe album is gelegd.

Op Relapse (wat in deze context terugval in zijn oude gewoonte van muziek maken betekent) gaat Eminem met de billen bloot: tot in detail vertelt hoe hij zich worstelt in het hele afkickproces met zijn drugsverslaving en de bijbehorende depressie. In het interview met dj Semtex op BBC 1Xtra gisteravond vertelt de rap-artiest dat hij andere verslaafden hoop wil geven.

Muziek maken als uitlaatklep: vele artiesten zijn Eminem voorgegaan. Problemen in de privésfeer worden aangegrepen als inspiratiebron voor songmateriaal. En vaak leidt dit uiteindelijk tot hun allermooiste albums. Mary J. Blige (My Life), Marvin Gaye (Hear, My Dear) en Donnie Hathaway (hele oeuvre) hebben gemeen dat ze allemaal hun sorès van zich hebben afgezongen.

Journalist Justin Quirk schrijft vandaag in zijn briljante muziekcolumn in The Guide (de wekelijkse muziekbijlage van The Guardian) dat hij verwacht dat zelfs de huwelijksperikelen van Peter Andre met Katie Price hem in ieder geval voldoende stof opleveren voor nieuw songmateriaal.

In het post-Big Brother tijdperk lijken celebrities en onbekenden geen moeite te hebben met het buiten hangen van de vuile was. Ik twijfel niet aan de oprechtheid van Eminem zijn persoonlijke issues op plaat te zetten. Maar wat zie ik op de cd-cover? Zijn beeltenis die gecreëerd wordt door een mozaik van allerlei verschillende kleuren pillen, zijn naam en het albumtitel op een doktersreceptbriefje: de gedachte doemt telkens bij mij op dat zijn persoonlijke problemen worden geëxploiteerd als slim concept.

Natuurlijk is hij er zelf bij. En natuurlijk heeft hij dit beeld zelf gecreëerd. Is dit nou het lot van een publiek figuur? In het interview met de Observer Music Monthly relativeert Eminem dat hij eigenlijk geen reden tot klagen heeft. 'Ik zeg niet dat ik de makkelijkste baan in de wereld heb, maar het is absoluut beter dan wat ik voorheen deed. Zou ik gelukkiger zijn als ik het nooit had gemaakt? Fuck no, zeker niet! 't Zou tien biljoen keer slechter met me gaan. Dus wat heb ik nou te klagen?'

Zie ook: Klagen en smullen.

UK Independence Party

2009-05-22T15:13:00.010+01:00

Met de Europese verkiezingen in zicht verschijnen in het Londense straatbeeld allerlei billboards en posters van de verschillende politieke partijen. Doel: dingen naar de gunst van de Britse kiezer. Op mijn route naar de West End fiets ik altijd langs een megagrote billboard van The Christian Party waar ik een volgende keer op terug kom.

Nu wil ik even stil staan de UKIP oftewel UK Independence Party. De hardroze poster hangt een week in een bushokje middenin de Londense City waar ik regelmatig doorheen fiets. Vanuit esthetisch oogpunt is de poster oerlelijk, maar de boodschap komt wel duidelijk over. Want hoe paradoxaal het ook klinkt: door op de UKIP te stemmen met de Europese verkiezingen, stem je tegen de Europese Unie.

De belangrijkste pijler van het UKIP-partijprogramma is terugtrekking van Groot-Britannië uit de Europese Unie. De Independence Party is van mening dat de Britse identiteit in gevaar komt door de uitgebreide opgelegde regelgeving vanuit Brussel. Wat blijft er nog over van de Britse cultuur?

Door Europa kan iedere Europeaan zich vestigen waar hij maar wil. Engeland bleek grote aantrekkingskracht uit te oefenen op o.a. Poolse immigranten die vanaf 2004 in grote getalen zich hier gingen vestigen. Door zich los weken van de Europese Unie wil de UKIP de grenzen bewaken met eigen immigratiewetten. Illegale immigranten moeten zonder pardon worden teruggestuurd naar het land van herkomst.

Britten hebben zich nooit vereenzelvigd met Europa. Zoals ik al in mijn eerdere post God Save The Queen schreef, wanen vele Britten zich vaak superieur. Met het behoud van hun eigen geld- en meetstelsel lopen ze mooi niet in de pas met de sufferds van het Europese vasteland.

Nu Groot-Britannië er economisch slecht voor staat (met een ongekende hoge werkloosheid) plus een historisch lage koers van de pond ten opzichte van de Euro blijven Britse sentimenten hardnekkig sluimeren aan de oppervlakte. Want zelfs nu denken partijen als de UK Independence Party en de British National Party (waar ik een volgende keer op terugkom) hun broek op te kunnen houden juist zonder enige hulp van buitenaf.

Met het onkostenschandaal dat het land al twee weken in zijn greep houdt waarbij zowel Labour als Tory zich schuldig heeft gemaakt, roepen veel Britten om nieuwe verkiezingen. Partijen als de UKIP en (vooral) BNP spinnen hier garen bij...

Zie ook: Klagen en smullen
God Save The Queen

Search Marketing Expo - dag 2: Inspiratie

2009-05-20T02:30:00.011+01:00

Dag twee van de Search Marketing Expo zit erop. Na afloop van de conferentie ben ik plichtsgetrouw direct gaan wezen rennen met de Run Dem Crew. Dat was ook wel nodig, want mijn hoofd liep behoorlijk over van de bergen informatie die ik te verstouwen kreeg in de afgelopen twee dagen.

Zo'n dikke twee jaar geleden kwam ik professioneel voor de eerste maal in aanraking met SEO en tot op heden heb ik heel wat technieken in de praktijk toegepast. Voor vragen kon ik altijd terecht bij mijn zeer gewaardeerde Amerikaanse collega Anthony Ferrara van Live Nation. Hij was eigenlijk mijn enige referentiekader, voor de rest heb ik mijn SEO kennis zelf bijgespijkerd door het lezen van vele sites, blogs en boeken.

En o ja, door heel veel te bellen met de helpdesk van Google ben ik langzaam achter gekomen hoe Google Adwords nou precies werkt.

Door de Search Marketing Expo te bezoeken kon ik eindelijk met eigen ogen zien wie de autoriteiten op SEO-gebied zijn. Wie zijn nou echt de grote spelers van dit moment? Het was ook erg bijzonder om bepaalde bloggers of Twitteraars die ik volg voor het eerst in levende lijve te ontmoeten.

Vandaag gingen om negen uur 's ochtends de eerste sessies van start en om kwart voor zes 's middags was met de laatste sessie de SME officieel ten einde. Zoals ik al zei heb ik een flinke hap informatie te verwerken gekregen. Ik ben daarom niet van plan om iedere sessie die ik bezocht heb uitgebreid te analyseren, want daar voel ik me niet geroepen toe.

Wat ik wel wil doen, is de mensen opnoemen die mij vandaag geprikkeld hebben. Van welke presentaties spitsten automatisch mijn oren? Van wie rechtte ik mijn rug en ging ik driftig aantekeningen maken? Van wie kreeg ik de bevestiging dat ik het juiste vak gekozen heb? Oftewel: wie hebben mij vandaag geïnspireerd en kan ik mijn nieuwe referentiekaders noemen?

Ik vond het erg bijzonder om Rand Fishkin van SEOmoz.org (twitter.com/randfishaan) aan het werk te zien. Persoonlijk beschouw ik hem als een van de weinige echte goeroes op SEO-gebied. De artikelen/blogs die hij schrijft zijn prikkelend en zetten mij tot nadenken.

Als persoon is hij energiek en innemend en zijn presentaties in de seminars Blow Your Mind Link Building Techniques en Diagnosing Web Site Architecture Issue waren praktisch, to-the-point en humorvol. Op zijn site SEOmoz.org kun je allerlei handige tools vinden als Linkscape en Backlink Analysis die je kunt gebruiken bij de SEO-analyse van je eigen site.

De tweede persoon van wie ik echt iets heb opgestoken is Andy Atkins-Kruger van WebCertain Global. In de sessie Advanced Keyword Research Tactics stond hij uitgebreid stil bij het zoeken van geschikte keywords die je inzet om je website of advertenties vindbaar te maken in Google. Er zijn tientallen tools om queries van Engelse keywords uit te draaien, echter alleen de Keywords Tool van Google is de enige(!) tot op heden die ook niet-Engelse keywords aankan.

Andy liet ook zien dat het Engelse woord 'old timer' in Nederland of Duitsland een andere betekenis heeft (een klassieke auto) dan in Engeland (een oud persoon). Vandaar dat hij met het advies kwam nooit keywords letterlijk te vertalen en goed research te doen naar het lokaal woordgebruik. Overigens is de term 'vintage car' een gangbaar begrip in Engeland voor een klassieke auto.

Tot slot was de presentatie van Heini van Bergen van Tribal Internet Marketing (twitter.com/heinivanbergen) in de sessie Diagnosing Web Site Issues zeer leerzaam. Aan de hand van een checklist (onderverdeeld in techniek, keywords en populariteit van pagina's) kon je met diverse tools controleren waarom je site niet goed scoort in de zoekresultaten. Hij gaf daarbij ook oplossingen. Erg handig! Overigens is Heini ook werkzaam als Search Cowboy.

Met een zeer tevreden gevoel kijk ik terug op twee dagen Search Marketing Expo. Ik weet nu zeker dat ik me verder wil ontwikkelen in het SEO-vak. Ben ik de volgende keer weer van de partij? Absoluut!

Zie ook: Search Marketing Expo - dag 1: Black Hat SEO

Search Marketing Expo - dag 1: Black hat SEO

2009-05-19T00:45:00.018+01:00

De afgelopen twee jaar was zoekmachine marketing, ook wel afgekort tot SEO*, een deel van mijn dagelijkse werkzaamheden bij Mojo. Omdat dit onderdeel van online marketing mij heel erg aanspreekt, besloot ik nadat ik Mojo vaarwel had gezegd me te specialiseren op dit gebied. Vandaag en morgen is er in Londen een heuse conferentie rondom dit onderwerp: een uitgelezen kans voor mij om mijn kennis (en wellicht zelfs mijn netwerk) uit te breiden.

De Search Marketing Expo vindt plaats in de New Connaught Rooms bij Covent Garden. De naam van de lokatie klinkt veel belovend, maar bij aankomst kan ik weinig 'new' bespeuren. Een versleten hotel annex zalencomplex doet twee dagen lang dienst als plaats van handeling.

De eerste dag zit erop en de aftandse lokatie is voor mij de enige smet. Want wat is het fijn om samen met vakgenoten te zijn die dezelfde passie met je delen. Het publiek is een allegaartje van online marketeers en marketing directors: van maatpakken tot baggy jeans, van pumps tot sneakers, van twintigers tot zestigers, het is haast onmogelijk je vinger te leggen op iedereen die beroepshalve te maken heeft met SEO.

Een handjevol Nederlanders loopt er ook rond. De mannen van de Nederlandse site Searchcowboys.com twitteren live bijna iedere sessie. Heel handig, zodat je een prima verslag terug kunt teruglezen via hun tweets. Bedankt cowboys!

Per dag zijn er in totaal acht sessies waarvan telkens twee dezelfde begin- en eindtijd hebben. Je moet dus iedere keer een keuze maken naar welke sessie je gaat. Gelukkig is er altijd een sessie die ik interessanter vind dan de andere, dus heb ik weinig moeite met het maken van een keuze.

Een panel van deskundigen uit het vak houdt een korte presentatie over het onderwerp van de sessies. Sommige sessies zijn voor mij verrassend genoeg gesneden koek: in de sessie Writing Killer Search Ads & Landing Pages hoor ik dingen die ik al lang heb toegepast (bijvoorbeeld dat je iedere advertentie die je inzet om hoog te scoren in de betaalde zoekresultaten moet testen. Eventueel dient de tekst in de advertentie te worden aangepast als er niet genoeg op geklikt wordt).

In de sessie Analyzing & Converting Organic Search Traffic wordt de aanwezigen verteld dat je hoger in de natuurlijke zoekresultaten eindigt als je het voor elkaar krijgt dat zogenaamde grote, belangrijke sites (ook wel autoriteiten genoemd) op jouw gebied linken naar de jouwe: een techniek die ik wederom lange tijd heb toegepast. Soms tijdrovend, maar uiteindelijk wel erg effectief op jouw rankings!

Heb ik ook iets opgestoken tijdens dag één van de Search Marketing Expo? Ja, volop! In de sessie Brand & Reputation Managment Strategies werd uitgebreid stil gestaan hoe je je als bedrijf moet opstellen als je online in een kwaad daglicht wordt gezet. Kristjan Mar Hauksson van Nordic eMarketing liet zien hoe rap nieuws, zowel goed- als kwaadschiks, zich als een olievlek op internet verspreid. Wordt er dus geklaagd over je bedrijf of dienst? Direct reageren om zo tegengas te bieden en de schade te beperken.

Mel Carson, adCenter Community Manager van Microsoft, was erg inspirerend om te horen. Hij liet zien hoe een groot bedrijf als Microsoft sociale media als Facebook en Twitter inzet om de sentimenten onder Microsoft consument te peilen. Erg interessant!

Mikkel deMib Svendsen van deMib.com was de vrolijke noot van het panel: aan de hand van anekdotes maakte hij er geen geheim van dat hij indien nodig alle mogelijke middelen van damage control inzet om zoekresultaten te ~~manipuleren~~ veranderen, ook al zijn dat schimmige technieken (zogenaamde black hat SEO) of kost het een smak geld (opkopen van 'foute' sites of onder het mom van money talks de aanstichter van slecht nieuws omkopen). Hilarisch, maar tegelijkertijd ook confronterend.

Morgen is de tweede dag van Search Marketing Expo: ik kijk er naar uit!

Zie ook: Search Marketing Expo - dag 2: Inspiratie

*) Een snelcursus SEO voor leken: als je iets zoekt op Google kom je na het intypen van je zoekterm terecht in de zoekresultaten. Een SEO-specialist zorgt ervoor dat de site van het bedrijf waar hij voor werkt hoog (het liefste op nummer een) in de zoekresultaten eindigt. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen de natuurlijke (de resultaten in het midden van de pagina) en betaalde zoekresultaten (de advertenties die helemaal bovenin en/of in de rechterkolom verschijnen).

Klagen en smullen

2009-05-18T02:02:00.010+01:00

Schandalen en achterklap, daar zijn Engelsen dol op. Het reilen en zeilen van celebrities uit binnen- en buitenland wordt op de voet gevolgd. De langlopende vete tussen Lily Allen en Peaches Geldof (wie??), het recente comeback optreden van Amy Winehouse op een festival in Sint Lucia dat uitloopt op een zeperd, het broze huwelijk tussen zangeres Cheryl Tweedy en voetballer Ashley Cole: lief en leed uit de wereld van entertainment wordt breed uitgemeten op televisie, radio, internet en geschreven pers.

Zolang ik in Londen kom heb ik me altijd erg verbaasd hoe geobserdeerd de Britse natie is met sterren. Toen de Oscars onlangs in Hollywood werden uitgereikt, kon ik op verschillende televisiezenders live verslagen vanaf de rode loper volgen. Naast korte interviews met iedereen die langs de camera schrijdt, wordt in de studio met de hulp van deskundigen uit het vak uitgebreid geanalyseerd wie wat aan heeft. Terwijl RTL Boulevard hooguit een kwartier hiervoor uittrekt, wordt met dit gebabbel in Engeland makkelijk een programma van twee uur gevuld.

De grote aandacht aan sterren in de media bepaalt dus ook de gespreksstof bij de bakker of de bushalte. Laatst hoorde ik in de kleedkamer van de sportschool hoe twee mannen(!) uitgebreid het op de klippen gelopen huwelijk tussen zanger Peter Andre en model Katie Price bespraken.

Zelfs de serieuze pers kon dit grote nieuws niet aan zich voorbij laten gaan. BBC Breakfast besteedde zelfs een heus item aan de scheiding tussen Peter en Katie. De hoofdredactrice van een pulpblaadje werd opgetrommeld als deskundige. Van verschillende bronnen had zij te horen gekregen dat het niet meer zo boterde tussen het koppel.

Beide celebs hadden de pers te kennen gegeven dat ze met rust gelaten wilden worden. Maar de hoofdredactrice zei dat ze dat wel konden vergeten: hadden Peter en Katie elkaar juist ontmoet in een reality tv-programma? En hadden zij niet foto's van hun huwelijksdag exclusief verkocht aan Hello Magazine? En kon je hun dagelijkse leven met drie kinderen in Los Angeles niet volgen in het programma Katie & Pete Stateside op ITV2? Als je bewust ervoor kiest je leven zo publiekelijk uit te baten, dan kun je in mindere tijden de pers niet de mond snoeren, aldus de deskundige.

In de pers wordt nu gespeculeerd waarom het huwelijk spaak liep. En ondertussen gooien Pete en Katie uitgebreid modder naar elkaar wat je in de krant tot in detail kunt lezen. Ik krijg bijna het idee dat zelfs deze huwelijkscrisis geënsceneerd is door het marketingteam van Pete en Katie...

Maar toen ik afgelopen donderdag de London Newspaper open sloeg, besteedde de krant nog maar een halve kolom aan deze ordinaire ruzie op pagina vijf. Want het misbruik van de onkostenregeling door Britse parlementsleden bepaalt al dagenlang de koppen van het voorpaginanieuws. En nu de beerput langzaam open gaat, lijkt er op grote schaal door zowel labour als conservatieven te worden gefraudeerd.

Van vergoedingen van plasma televisies, dvd-spelers, massagestoelen en complete inrichtingen van huizen tot toelagen voor zogenaamde tweede huizen voor parlementsleden (met zussen of kinderen als officieuze bewoners) en vergoedingen van een deel van de hypotheek (terwijl deze al afbetaald is): er gaat geen dag voorbij of opnieuw wordt bekend gemaakt dat er een parlementslid (of zelfs de voorzitter van het Britse parlement) over de schreef is gegaan. Terwijl iedere MP zich moet verantwoorden tegenover de pers en belooft alles netjes terug te betalen, roept de rest van Engeland schande ervan dat hun belastingcenten wordt misbruikt.

Ook politici ontkomen niet aan de schandalen- en achterklapcultuur in Engeland. Voorlopig wordt hier volop geklaagd en tegelijkertijd gesmuld...

Bonding

2009-05-13T23:29:00.013+01:00

De Run Dem Crew is niet zo maar een doorsnee loopclubje. Veel leden zijn werkzaam in de creatieve of mediasector in Londen. Ik ben tijdens het lopen al aan de praat geraakt met illustratoren, fotografen, dichters en muzikanten. Verder zijn wat MTV-mensen, maar anderen werken in het onderwijs als docent, een enkeling gaat gewoon naar school en/of studeert nog. Maar het opvallende is dat naast het rennen (bijna) iedereen ook nog een andere passie heeft. En dat is muziek.

Met zijn uitgebreide netwerk en tomeloze enthousiasme heeft initiatiefnemer Charlie Dark sinds een paar jaar een leuke, gezellige groep mensen bij elkaar opgetrommeld die het opvallend goed met elkaar weet te vinden. En als blijkt dat je dezelfde muzieksmaak hebt, dan is het ijs snel gebroken. Zo zette mede-renner John tijdens het lopen afgelopen dinsdag muziek van rapper Madlib op afkomstig uit de speaker van zijn telefoon: hij kreeg direct bijval van andere renners.

Er is nog een anders aspect wat de Run Dem Crew zich onderscheidt van andere renclubjes: zo gooit Charlie er altijd een extra soulsausje over heen. We beginnen altijd met een gezamelijke warming up in de Nike winkel. Vervolgens gaan we met z'n allen naar buiten waar luisteren naar de rapskills van een van de jongere leden.

Omdat afgelopen dinsdag niemand van onder de 21 jaar aanwezig was, wilde Charlie ons op zijn eigen manier een hart onder de riem steken. Luidkeels en met zijn armen druk zwaaiend droeg hij een eigen gedicht voor. Onderwerp: een breakdancer uit zijn schooltijd. En als een moderne variant van een military cadence moesten wij hem nadoen inclusief de maffe bewegingen.

Hilarisch, maar tegelijkertijd een unieke manier van bonding. Jawel, ik voel me helemaal thuis bij de Run Dem Crew!

Zie ook: Cheetahs

Run Dem Crew

Bonkers

2009-05-12T19:07:00.008+01:00

Met een lange, rijke traditie van festivals die iedere smaak bedient is het officieuze startschot van het Britse festivalseizoen min of meer BBC Radio 1's Big Weekend. Al zeven jaar organiseert de nationale radiozender een gratis toegankelijk festival op een altijd wisselende lokatie. De afgelopen vijf maal werd het evenement in een weekend in mei georganiseerd.

Dit jaar viel de keuze op Swindon, een klein stadje van zo'n kleine 160.000 inwoners in het zuidwesten van Engeland. Het enige wat je hoefde te doen om gratis kaarten te bemachtigen is je online te registreren op de speciale Radio One Big Weekender site. Als je (in de buurt van) Swindon woont, maakte je de grootste kans op het winnen van kaarten.

Maar liefst 40.000 kaartjes werden dit jaar weggegeven. Dat is echt een enorm bizar aantal. (Ter vergelijking: een uitverkocht Lowlands trekt zo'n slordige 60.000 bezoekers). Als je je dan bedenkt dat het om puur branding van de merken Radio 1 en de gelieerde urban zender 1xtra gaat, is het bijna niet voor te stellen hoe groot het marketingbudget van deze radiozenders wel moet zijn om dit hele circus te bekostigen.

En de line up van de Radio 1's Big Weekend liegt er niet om. Met grote namen als Franz Ferdinand, Lily Allen, Prodigy, Snow Patrol, Kasabian, Ne-Yo, Calvin Harris, Basement Jaxx, Akon, The Wombats en Gossip doet het festival absoluut niet onder voor elk ander rock-, pop- of dancefestival. Verspreid over vier podia kon je twee dagen lang voor noppes meer dan zeventig grote en kleine acts zien.

En zoals je van de BBC mag verwachten, kun je vanuit je luie stoel alles goed volgen. In de aanloop naar het evenement, maar vooral in het weekend zelf worden vooral radio en internet optimaal ingezet, zodat je thuis geen seconde van de Big Weekend hoeft te missen.

Ook na het weekend kun je alle optredens online nog eens bekijken op de speciale Big Weekend site. Voor digitale tv-kijkers zoals ik kan ik (helaas) een beperkt aantal optredens on demand bekijken.

Ik heb wederom alles goed gevolgd dit jaar: Ne-Yo verbaasde mij met zijn superstrakke live show en dito begeleidingsband, na al die jaren bezit de Prodigy nog volop charisma en overtuigingskracht, het succes van Lily Allen blijft voor mij nog altijd een raadsel met haar saaie voorkomen en dito muziek, Basement Jaxx lijkt over zijn hoogtepunt heen te zijn en maakt een uitgebluste indruk en Akon komt nog altijd weg met zijn makkelijke, maar aanstekelijke party hiphop voor kleuters.

Maar dit jaar stak met kop en schouder boven iedereen uit Dizzee Rascal. Als je ziet hoe het publiek helemaal eeuhh... bonkers gaat op zijn hit Bonkers... De beelden spreken voor zich. Schaamteloos en onbehouden plat, but who cares? Gaan we absoluut nog heel vaak horen de komende maanden...

In your face 2

2009-05-10T16:52:00.005+01:00

Gisteravond zag ik in de reclamebreak van Law & Order weer een tv-spot van THINK! die weinig aan de verbeelding over laat. Onder het motto Kill The Conversation wordt de kijker erop gewezen dat de veroorzaker van een auto-ongeluk niet persé de bestuurder hoeft te zien. Opnieuw in your face, keihard en effectief.

Durf jij nu nog iemand te bellen die aan het auto rijden is?

Zie ook: In your face 1.

ABC

2009-05-10T01:06:00.005+01:00

'Ik ben net aangevallen door een acht Asian jongens'. Terwijl ik mijn fiets door het buitenhek naar binnen wurm, komt uit de deur die naar het soutterain leidt een man die ik nog nooit heb gezien. Als hij mij ziet, loopt hij in eerste instantie naar de deur van de gang, bedenkt zich, keert zich om en laat de boodschap uit het niets vallen. 'No way?!', zeg ik verbaasd. 'Gaat 't wel goed met je?'.

Het verhaal wat ik dan hoor, valt rauw op mijn dak. De man in kwestie is een medebewoner van het Kelday Heights-complex die vorige week zaterdagmiddag een aantal jongens uit de buurt betrapt dat de liftdeur in het soutterain aan het slopen is. Moedig als hij is probeert buurman foto's van de daders te maken met zijn mobiele telefoon. Dit valt niet in goede aarde bij ze en beginnen daarom op hem in te slaan. Gelukkig weet hij te ontkomen en naar de begane grond te vluchten. De lafaards rennen naar buiten.

Buurman belt de politie die vervolgens langs komt en zijn verhaal noteert. De schrik zit er goed in, maar hij verzekert me dat er met hem niets mankeert. Beneden aangekomen zie ik de schade die de eikels hebben aangericht: een kapotte liftdeur waarvan de rechterhelft scheef uit zijn voegen hangt. Op de deur zie ik afdrukken van schoenen. Waar is dit toch allemaal nodig voor?

Door deze kansloze actie is de lift defect. Gelukkig heeft het gebouw twee liften. Echter de andere lift gaat niet naar het soutterain, maar begint pas op de begane grond. Dat betekent dus dat iedereen die in het soutterain zijn auto of fiets parkeert de trap naar de begane grond moet nemen om daar vervolgens de andere lift te pakken. Geen probleem dus... totdat deze lift tot overmaat van ramp het op zondagochtend ook begeeft...

Groot ongemakt dus! Ik woon op de negende etage en dat betekent dus iedere keer achttien trappen op of af lopen. Ondanks mijn goede conditie zie ik er iedere keer tegenop vooral de trap naar boven te nemen. Maar wat zeur ik eigenlijk, want hoe moeten mede-bewoners zich voelen die op de achttiende verdieping wonen? Zij moeten echt buiten adem zijn als ze de deur van hun appartement achter zich dicht trekken...

Ondertussen roept iedereen in de Google nieuwsgroep van Kelday Heights zijn verontwaardiging uit over het incident. Omdat in mijn wijk van oost-Londen jongeren in groepsverband voor veel overlast zorgen, is het niet slim in je eentje een groep lastpakken aan te spreken. Vandaar dat bewoners in de nieuwsgroep mobiele telefoonnummers uitwisselen om elkaar te bellen bij problemen.

Toynbee, de beheerder van het complex, laat per mail weten dat de beveiligingscamera de acht vandalen heeft geregistreerd. De beelden zullen aan het stadsdeel Tower Hamlets worden overhandigd. De kans is groot dat een aantal van deze vandalen met een zogenaamd ABC (acceptable behaviour contracts) onder toezicht staat. Nu kunnen ze vervolgd worden en wordt geprobeerd de schade op ze te verhalen.

Andere bewoners grijpen het incident aan de beslissing van Toynbee de conciërge weg te bezuinigen terug te draaien. Tot eind maart hield in de lobby van het gebouw een conciërge een oogje in het zeil. Omdat een meerderheid van de bewoners niet de maandelijkse bijdrage van £35 wilde betalen voor deze service, werd hem de wacht gezet. Zou door het incident de conciërge nu terugkeren naar zijn stek?

Sinds vrijdagmiddag is de lift die naar het soutterain zou gaan gemaakt, de andere lift is nog steeds defect. Om een of andere onbekende reden gaat de werkende lift tot de begane grond en niet naar het soutterain. Dat betekent voor mij nog steeds dat ik na het stallen van mijn fiets de trap moet nemen naar de begane grond om daar te lift te nemen.

De aangevallen buurman heb ik niet meer gezien. In de hele discussie in de nieuwsgroep heeft hij zich opvallend stil gehouden. Kennelijk zit de schrik er nog steeds goed in.

Cheetahs

2009-05-07T16:28:00.012+01:00

Ken je dat? Dat je op sommige dagen jezelf overstijgt? Dat je werkelijk het gevoel hebt onaantastbaar te zijn, dat je de hele wereld in je eentje aan kunt? En dat je tegelijkertijd verbaasd bent over je eigen kunnen? Dat je je stoutste verwachtingen met gemak overtreft? Ken je dat gevoel?

Zulke dagen komen niet heel veel voor in mijn leven. Jammer eigenlijk, want op de euforie die mij dan meester maakt kan ik dan nog dagen teren. Afgelopen dinsdag was zo'n dag dat ik supertrots op mezelf was. Want ik had meegerend met de cheetahs van de Run Dem Crew.

De RDC is onderverdeeld in drie groepen: de Tortoise (oftewel de slome amateurs), de Hares (oftewel gemiddelde renners) en de Cheetahs (oftewel de supersnelsten). De eerste twee keren dat ik met meedeed rende ik om mezelf van een afgang te behoeden met de Hares. Charlie had me gewaarschuwd dat sommige renners die voor de eerste keer van de partij waren totaal overmoedig met de allersnelsten meededen... om vervolgens nooit meer terug te keren. Nee dank je, laat ik maar eerst op stoom komen met de Hares...

Maar na twee keer te hebben gelopen met de Hares, die overigens qua aantal de grootste groep is, had ik het idee dat ik wel meer in mijn mars heb. Er wordt opvallend veel gekletst onderling (iets wat ik juist niet doe om energie te besparen). Verder moeten de snelsten van de groep vaak om de haverklap wachten op de langzaamsten wat het tempo niet ten goede komt.

Vandaar dat ik afgelopen dinsdag besloot me aan te sluiten bij de creme de la creme van de RDC. Ik maakte me een beetje zorgen: kan ik ze wel bijhouden? Moeten ze zich aanpassen aan het tempo van die Amsterdammer? Na het gezamelijke rondje rondom Hoxton Square sprint ik met vijf mannen en een vrouw weg van de rest van de groep. 'Passen jullie een beetje op onze Nederlandse vriend?', hoor ik Charlie tegen de rest zeggen.

Dik een uur later keer ik uitgeput, maar met een supervoldaan gevoel terug bij de Nike winkel. Vanaf het begin ligt het tempo hoog, wordt alleen maar het hoognodigde gezegd en is weinig tijd voor pauze. En gek genoeg krijg ik tijdens de loop het gevoel over vleugels te beschikken: ik wissel korte felle sprints af met het groepsgebeuren.

De route door oost-Londen lijkt op die van vorige week, maar kent wat extra's: vanaf Shoreditch door de City over Tower Bridge naar de zuidoever om vervolgens langs het stadhuis naar Tate Modern te rennen. Dan via de Millennium Bridge langs de noordoever naar Blackfriars Bridge, terug naar de zuidoever, opnieuw over de Millennium Bridge, een rondje St. Paul, door de City via de Gherkin (extra rondje erom heen) en Liverpool Street Station terug naar Shoreditch.

Helaas beginnen vanaf Liverpool Street Station mijn knieën te sputteren, terwijl de rest van mijn lichaam (en geest!) nog lang niet uitgeput zijn. Het laastste stuk kan ik helaas niet sprinten wat de rest van de groep wel doet. Mijn energie goed verdelen over een loop vind ik nog altijd lastig...

De overige twee groepen komen kort na ons ook terug. 'En hoe deed onze Nederlandse vriend het?', vraagt Charlie aan Justin. 'Hij is echt razendsnel!', zegt Justin. Ik voel me sterk en voldaan...

Twee dagen later teer ik nog steeds op de euforie van afgelopen dinsdag. Hoe lang kan ik dit gevoel nog vast houden? Ik kan niet wachten totdat het volgende week dinsdag is...

Zie ook: Run Dem Crew.

Wereldburger in Londen

2009-05-05T23:22:00.005+01:00

5 mei, Bevrijdingsdag in Nederland. Terwijl half Nederland zich bevindt op een van de vele Bevrijdingsfestivals door het hele land, zit ik achter mijn laptop in een bibliotheek in oost-Londen. Uitkijkend op de parkeerplaats van de lokale Sainsbury's realiseer ik me dat deze dag niet bijster veel verschilt van iedere andere.

Gisteren op 4 mei was het Bank Holiday: de uitgelezen dag voor het werkende deel van de Britse natie om lekker niets te doen. En dat was te merken: ondanks dat de meeste winkels gewoon open waren, was het opvallend rustig in het centrum van Londen. Weinig verkeer in de West End, veel minder mensen op straat. Kennelijk bleef iedereen thuis bij familie en vrienden. Vandaar dat de sportschool zijn deuren sloot om zes uur in plaats van tien uur.

Terwijl om klokslag acht uur traditiegetrouw Nederland de gevallenen van de tweede wereldoorlog herdenkt, gaat het leven in Londen gewoon door. Op televisie geen live verslaggeving van de kranslegging op de Dam, maar een documentaire over het leven van countryzanger Johnny Cash. En toch sta ik even stil bij de jaarlijkse Dodenherdenking...

Met Nederlandse feestdagen zit ik wel eens vaker in het buitenland. Kerst heb ik wel eens 'gevierd' in Los Angeles en Tokio. Ook met Koninginnedag ga ik vaak het land uit om de Oranje gekte te mijden. Maar gek genoeg voelde ik afgelopen 30 april de drang juist om heel even in Nederland te zijn.

Het drama dat zich in Apeldoorn voltrok, heeft mijn dagplanning totaal in de war geschopt. Geen online research over page rankings of link baiting, vanaf het moment dat ik het bizarre nieuws toevallig hoorde op Studio Brussel heb ik als een ware nieuwsjunk de hele dag alle gebeurtenissen op de voet gevolgd. De live journaal uitzendingen op Journaal 24, het laatste nieuws op de sites van nrc.next en De Volkskrant, zelfs alle treurigmakende posts op de site van GeenStijl ('Is het nou een autochtoon of een Marokkaan?') heb ik van begin tot eind uitgespeld.

Of brachten de gemengde gevoelens van verontwaardiging, afschuw, onmacht en boosheid juist de Nederlander in me naar boven? Ben ik toch een stuk minder wereldburger dan ik denk? Het voelt alsof ik met het ene been in Engeland sta en met het andere in Nederland. Blijf ik de Nederlander in den vreemde? Of zal ik me ooit ~~wereldburger~~ Londenaar gaan voelen ?

Swine flu oftewel Mexicaanse griep

2009-05-04T22:36:00.007+01:00

Sky News meldt net op televisie dat er vandaag negen nieuwe gevallen van de Mexicaanse griep bekend zijn geworden. Van de nieuwe gevallen zijn acht afkomstig uit Londen waarvan zeven kinderen van een basisschool in de wijk Dulwich in het zuiden van de stad. Hiermee komt de teller voorlopig te staan op 27 gevallen in Engeland.

De schrik zit er goed in hier. Door de constante stroom van berichtgeving in de media erover merk ik dat de Mexicaanse griep de gemoederen flink bezig houdt. In gesprekken met vrienden en bekenden is het al een paar keer ter sprake gebracht.

Terwijl in de Nederlandse media het virus de Mexicaanse griep wordt genoemd (alsof het iets ver-van-mijn-bed blijft), noemt men het hier steevast swine flu oftewel varkensgriep. Met zo'n akelige naam jaag je inderdaad iedereen de stuipen op het lijf.

Sinds vorige week loopt er een multi-mediale campagne van de NHS (National Health Service) waarin het publiek wordt voorgelicht hoe je kunt voorkomen het virus op te lopen. In tv-spot wordt op een nogal onsmakelijke manier in beeld gebracht hoe een onschuldige niesbui kan bijdragen aan het doorgeven van het virus aan onbekenden in je omgeving.

De tv-spot mist zijn uitwerking niet: op de sportschool zag ik vandaag mensen braaf naar de wc lopen om (de resten van) hun niesbui op te vangen met wc-papier. En een klein niesbui van mij in de Sainsbury's afgelopen weekend ontlokte bij een oma en haar kleindochter scheve blikken, want ik zag ze al denken: waarom heeft die meneer geen zakdoek bij de hand?

Update 5 mei 11.47: ik werk in de bibliotheek en een oudere man die twee meter naast me staat niest luid tot twee keer toe. Geen zakdoek of zelfs geen hand voor de mond. Zie ik nou de spetters uit het NHS-spotje op mijn laptop?

God save the Queen

2009-04-30T01:32:00.021+01:00

Tijdens de nieuwjaarsborrel van Nederlandse expats afgelopen januari in de Dali Experience had Universal-kameraard Jeroen Bouwman me al gewaarschuwd: Engelsen zijn bijzonder historisch onderlegd en zijn daarom erg trots op de plek waar ze vandaan komen. En hij kan het weten, want Jeroen woont al zo'n twee jaar in Londen.

Tijdens zijn tochten op de motor door Engeland is hij op veel plekken geweest. En iedere keer kwam hij locals tegen die hem met veel enthousiasme iets konden vertellen over hun streek, hun stad, hun wijk of zelfs hun huis. En iedere keer verbaasde hij zich daarover dat ze die kennis achteloos uit de mouw konden schudden...

In de afgelopen vier maanden dat ik nu in Londen woon, begint me meer en meer op te vallen wat voor hoge pet Londenaren van zichzelf op hebben. Een van de eerste dingen die ik deed toen ik in Londen aankwam, was een abonnement nemen op de Time Out: het wekelijkse magazine dat iedere woensdag in mijn bus ligt boordevol tips op het gebied van muziek, film en cultuur. En als er een blad vòl is over de stad Londen, dan is het de Time Out wel.

Standaard staat op de cover onder het Time Out London logo in een groot dik rood font de pay off Get inspired by your city. Als je de Time Out vervolgens open slaat, kom je The Big Smoke tegen: een rubriek met vermakelijke trivialiteiten (The legends behind London's benches, echt waar!) en nietzeggende nieuwtjes (Lies to tell tourists). De ondertitel van The Big Smoke staat in cursief gedrukt: Where London is the Star. Alsof ze willen zeggen: New York, Parijs en Tokio zijn allemaal leuk en aardig, maar laat je niet van de wijs brengen, want écht, in Londen gebeurt het allemaal.

Maar het kan nog een tikkie erger: de Time Out van begin april wijdde een vijf pagina's tellend artikel waarin verschillende Londenaren vertellen over hun favoriete plek in hun stad (van Greenwich Park tot de Boundary Estate). We Love Londen - Why our city is still the greatest in the world prijkte groot naast het hoofd van comedian Russell Brand op de cover. London's brilliant! blèrde de levensgrote kop van het artikel mij toe. Bescheidenheid is kennelijk vreemd op de redactie van de Time Out...

Je zou het niet zeggen, maar ook mijn buurt kent een lange geschiedenis. Buurvrouw Julia wist van de week te melden dat de legende wil doen geloven dat ergens in een pub in oost-Londen Stalin en Lenin ooit samen een pint hebben gedronken. En als ik vroeg in de avond naar de sportschool fiets, kom ik altijd op de meest afgelegen plekken een groep toeristen tegen die lekker huivert van de spannende verhalen van de gids in de Jack The Ripper tour...

Op mijn werk ving ik ooit een gesprek op tussen twee collega's. Onderwerp: waarom Engeland niet tot Europa behoort. Ik ken geen enkel ander land binnen Europa dat zo'n hoge eigendunk van zichzelf heeft dan Groot-Brittannië. Terwijl andere oost-Europese landen niets liever willen dan deel uitmaken van de Europese Unie hebben Engelsen het liever niet dat ze over een kam worden geschoren met die sufferds van het Europese continent. God save the Queen!

Sinds ik ren in de Run Dem Crew ontvang ik de wekelijkse nieuwsbrief van initiatiefnemer Charlie Dark. Gisteren liep de route van Tower Bridge langs de Theems en Tate Modern om vervolgens via de Millennium Bridge en St. Paul terug te keren naar Shoreditch. In de nieuwsbrief van vandaag vertelt Charlie uitgebreid hoe hij als rasechte Londenaar genoot van deze tocht. Ik citeer: 'And so onto the run which even I have to say was a classic. There is something very special about London in the evening at this time of the year and the Bridge Run shows off our city in all it's glorious beauty'.

Regelmatig fiets ik over Tower Bridge en ik heb ook vaak genoeg over de promenade van de zuidoever van de Theems gelopen. Maar toen we gisteravond met een groep van twintig man over de Millennium Bridge voluit renden en ik recht voor me de St. Paul zag opdoemen en rechts van me Tower Bridge zag liggen in de avondschemering, kon ik de gedachte van de Time Out niet onderdrukken: inderdaad, London's brilliant!

Anoop

2009-04-26T23:20:00.009+01:00

'Ik ben erg teleurgesteld', zegt Anoop als hij net van presentator Ryan Seacrest te horen heeft gekregen dat hij American Idol moet verlaten. In de aflevering van deze week moesten twee van de zeven deelnemers het veld ruimen. Deelneemster Lil hoorde eerder op de avond dat ze het minst aantal stemmen had gekregen van het Amerikaans publiek. Nu moet ook Anoop vertrekken, de boodschap komt hard aan.

Afgezien van wat losse afleveringen heb ik American Idol nooit echt kunnen volgen. Als reality-tv junk zat ik de afgelopen weken iedere donderdag (live show) en vrijdag (uitslagshow) aan de buis gekluisterd, want vanaf het moment dat ik naar American Idol keek, was ik eraan verslaafd. En toen ik Anoop auditie zag doen, had ik meteen een zwak voor hem.

Anoop Desai is namelijk geen standaard talentenjachtdeelnemer: met zijn boomlange uiterlijk torent hij boven iedereen uit. Maar het is vooral zijn Indiase roots die hem zo uitzonderlijk maken. Toen hij de auditiezaal binnenliep zag je de vierkoppige jury onder leiding van Simon Cowell kijken van: wat krijgen we nu weer? Denkt deze knul indruk op ons te maken met zijn Bollywoodgejengel?

Het oordeel leek al geveild, terwijl Anoop nog geen noot had gezongen...

Echter... Anoop bleek over een opvallend soepele soul/R&B-stem te beschikken, een zwarte sound waarmee hij iedereen (inclusief mijzelf) versteld deed staan. Nadat hij klaar was met zingen probeerde jurylid Paula Abdul haar verbazing te verbergen met de understatement: 'Hmm, dit is interessant, dit hadden we niet verwacht'. Jurylid Randy Jackson, type gezellige dikke suikeroom die iedereen bro of dogg noemt, doopte Anoop meteen met de koosnaam Noop Dogg. Anoop mocht door naar de volgende ronde...

Via allerlei voorrondes behaalde Anoop glansrijk samen met dertien andere kandidaten de live shows. Na een valse start met stevig kritisch jurycommentaar kwam de ommekeer toen hij in liveshow twee You're Always On My Mind van Willie Nelson zong. Jurylid Simon Cowell kon zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken steken. 'You went from zero to hero', luidde zijn oordeel.

Vanaf dat moment nam Anoop's zelfvertrouwen toe. En met de juiste songkeuze waarmee zijn stem goed uit de verf kwam, wist hij week na week bijna alle juryleden voor zich te winnen.

Helaas was het Amerikaanse publiek minder gecharmeerd van zijn kwaliteiten. De afgelopen vier weken belandde Anoop telkens bij de drie deelnemers met het minst aantal stemmen. En iedere keer wist hij met een flink dosis geluk de dans te ontspringen en hoefde hij niet naar huis.

Maar deze week is definitief het doek gevallen voor Anoop. In totaal was er zo'n 45 miljoen keer gestemd, een record aantal stemmen in de geschiedenis van American Idol. En ik had Anoop zo graag nog een paar rondes verder gegund. Maar is dat eigenlijk wel realistisch? Als een Afro American president van Amerika kan worden, is het dan ook mogelijk dat een Asian American Idol wint?

In het filmpje waarin wordt teruggeblikt op Anoop's hoogtepunten zegt hij op een gegeven moment: 'Als ik naar bed ging, droomde ik altijd om op het podium te staan'. En dat is ook de reden dat meteen een zwak voor hem kreeg. Anoop probeerde zijn eigen American Dream te realiseren en volgde zijn hart... met als resultaat te eindigen bij de laatste zeven van American Idol.

Favoriet nummer twee van mij is Danny Gokey, een nogal braaf uitziende Amerikaan uit Milwaukee. Maar wat een God gifted stem heeft hij: soulvol, rauw en vlammend. Laat ik het houden op de mannelijke variant van Bonnie Rait, maar dan wel een stuk funkier en ruiger.

Echter als ik mijn geld moet inzetten wie American Idol gaat winnen, dan maakt Adam Lambert de grootste kans het platencontract in de wacht te slepen. Een zanger die qua uiterlijk zo weggelopen lijkt te zijn uit My Chemical Romance. Kleurrijk met zijn gelakte nagels en geföhnde coupe. Maar zijn hysterische optredens voel ik niet, zijn kopstem irriteert me mateloos en zijn hele voorkomen heeft iets kunstmatigs en gemaakt.

Voor mij is de kleurrijkste persoon al van het American Idol podium verdwenen. Anoop, ik zal je missen!

Mash up

2009-04-24T12:49:00.015+01:00

De laatste dagen zit ik vaak in de lokale bibliotheek aan Whitechapel Road. Na veel wikken en wegen heb ik in januari een dongel gekocht om zo online te kunnen zijn. Helaas: ondanks de mooie beloften van de verkoopster is het signaal van het onding erg grillig. Het ene moment kan ik vrijwel probleemloos luisteren/kijken naar de BBC iPlayer, de andere keer kan ik met veel moeite mijn emails ophalen. Gelukkig kon ik 'meeliften' op het signaal van de router van mijn buren... tot vorige week, want toen heeft buurvrouw Julia de router beveiligd.

Vandaar dat ik mijn heil ben gaan zoeken in de bibliotheek. Officieel heet de bieb de IDEA Store: een modern, ruim complex dat uit vier etages bestaat. Overal in het gebouw staan werkplekken waar je je laptop kunt inpluggen. Dankzij wifi kun je je gratis online begeven. Om onbekende redenen kan ik niet online luisteren naar 1xtra, maar Studio Brussel is een fijn alternatief (hoofdtelefoon op!).

Het publiek is een goede afspiegeling van het oosten van de stad Londen: veel mensen zijn afkomstig uit India, Pakistan en Bangladesh, maar ook Afrika is goed vertegenwoordigd. De meeste vrouwen lopen in kleurige gewaden en dito hoofddoekjes rond, de mannen lopen er opvallend casual (lees: hebben slippers aan) bij. Veel studenten bikkelen op een komende tentamen, een enkling checkt filmpjes van Bollywoodsterren, andere bezoekers lezen geconcentreerd een boek in een van de vele fauteuils.

Het bijzondere aan de IKEA Store is dat hier regels gelden die absoluut niet opgaan in andere bibliotheken: eten en drinken aan je werkplek is gewoon toegestaan. Zelf een fles water meenemen? Geen probleem. Af en toe wordt de rust onderbroken door een hard rinkelende mobiele telefoon die op luide toon wordt beantwoord. Hele conversaties worden op fluisterstand gevoerd. Meisjes overhoren elkaars kennis op normale conversatietoon. Niemand lijkt zich eraan te storen, niemand die er van opkijkt.

Vandaag is het een rustige dag: op de meeste dagen zijn alle werkplekken bezet, nu zie ik veel lege tafeltjes om me heen. Zou het door het mooie weer komen? Of zijn alle tentamens voorbij?

In mijn ingelaste pauze las ik net de film en muziekbijlage van The Guardian: een fijne supplement die iedere vrijdag verschijnt met goede interviews, interessante achtergrondartikelen en een hele rij recensies. Op pagina twee staat altijd The F&M Playlist: een lijstje met oude of nieuwe muziek die de journalisten van The Guardian 'just can't turn off'.

Een van de songs uit het lijstje van deze week is Shook van Sigur Rós en Mobb Deep: een op het eerste gezicht onmogelijke combinatie, maar die na een keer beluisteren me niet meer loslaat. Dromerige soundscapes uit Reykjavik gecombineerd met de rauwheid uit het New Yorkse Queens. Briljant werk van Emancipator die verantwoordelijk is voor deze geslaagde mash up!

Mocht je er niet genoeg van krijgen, hier is de link voor de gratis download: http://www.erasoul.com/mp3/emancipator_shook.mp3

En nu ga ik een glaasje water halen...

Run Dem Crew

2009-04-22T02:25:00.007+01:00

Afgezien van twee neven en een nicht en een handjevol Nederlandse vrienden ken ik verder niemand in Londen. Vandaar dat ik bij mijn komst in Londen in januari meteen lid wilde worden van een sportschool. Zo kon ik mijn conditie op peil houden en hopelijk wat Londenaren leren kennen. Op sociaal vlak begon ik weer bij nul: spannend, maar ook eng tegelijk. Hopelijk zou ik bij Soho Gym nieuwe vrienden ontmoeten, waardoor ik het echte Londen zou leren kennen.

Na zo'n drie maanden heb ik op mijn sportschool (moderne apparaten, een lekker groot aantal dumbells, maar een armoedig, krappe kleedkamer) niet bijster veel mensen leren kennen. Er lopen ongezond veel kunstmatig gespierde kerels (sommigen zien er echt eng uit!) rond die meer in zichzelf dan in anderen geïnteresseerd zijn. Een enkeling zegt me gedag, maar dat is het dan wel. Niet echt een goede plek dus om veel vrienden te maken.

Tijd om actie te ondernemen dus! Vandaar dat ik besloot om een keer mee te rennen met de Run Dem Crew: een groepje renners dat iedere dinsdag de straten van oost-Londen onveilig maakt. Of zoals de website de R.D.C. omschrijft: A group of creative heads with a passion for running under the cover of darkness and run the streets of London.

De R.D.C. is een initiatief van Charlie Dark: een creatieve duizendpoot die op veel vlakken actief is. Of het nou om dj'en, dichten, musiceren of produceren gaat, Charlie draait nergens zijn hand voor om. Ik volg hem al zo'n acht jaar vanaf het moment dat ik hem zag optreden in de Melkweg met het triphopcollectief Attica Blues.

Door de loop der jaren zijn Charlie's Blacktronica clubavonden een begrip in Londen geworden. Helaas heb ik nooit de kans gehad om naar Blacktronica te gaan. De laatste tijd worden deze feesten erg onregelmatig gehouden en het laatste Blacktronica feest eind april in de ICA heb ik helaas gemist.

Vanaf het moment dat ik een Twitter account heb, volg ik Charlie. En als een professionele Twitteraar twittert hij er flink op los. Zo ook dat hij bezig is met de beslommeringen van zijn Run Dem Crew. Vandaar dat ik hem gemaild heb met de vraag of ik me kon aansluiten bij de R.D.C. Dat was geen probleem, ik was meer dan welkom, luidde het antwoord. En ik mocht zelfs vrienden meenemen (maar ja, welke vrienden dan?). Ik moest me op dinsdag vanaf 19:00 uur melden bij de 1948 Nike Sportswear Store in Shoreditch.

Gehesen in mijn professionele rennersoutfit sta ik op het afgesproken tijdsstip bij de Nike winkel. Op het moment dat ik naar binnen wil, komt Charlie naar buiten. 'Leuk dat je er bent, hoe heet je?', vraagt hij enthousiast. Charlie zegt dat ik binnen op hem en de rest van de crew moet wachten.

Bij binnenkomst verbaas ik me over de winkel. Een groot aanbod Nike trainers in alle soorten en maten, verspreid in twee ruimten van een voormalige loods. Hoog boogplafond, strak vormgegeven, mooi uitbelicht. Nooit geweten dat er een Nike shop in het steegje van de drukke Shoreditch High Street ligt...

Na zo'n twintig minuten is de R.D.C. compleet. Zo'n dertig mensen, variërend in de leeftijd van 16 tot 40 maken zich op voor de wekelijkse loop van vijf mijl. Sommigen hebben een zwart lycrabroekje met winddicht bovenstuk aan, anderen lopen in een short, t-shirtje en Onitsuka Tigers. Er wordt veel gekletst, gezellige sfeer.

Op uitklapbare kisten waar de persoonlijke spullen in gedaan kunnen worden, neemt iedereen plaats. Vervolgens heet Charlie iedereen welkom. In het bijzonder wil hij de twee nieuwe leden welkom heten waar onder ander ik dus! 'Say hi to Luke everyone!', roept Charlie. 'Hi Luke!', roept iedereen terug. Ik zwaai schaapachtig terug. Zo'n hartelijk welkom had ik ook weer niet verwacht...

Aan de hand van de plattegrond van oost-Londen gedrukt op een white board legt Charlie de route van deze week uit. Via Hackney Road gaat de route via de kinderboerderij en het kanaal naar Victoria Park om daar een rondje te maken. Vervolgens nemen we dezelfde weg terug. In totaal zo'n vijf mijl. Klinkt spannend, want alleen Hackney Road ken ik, de rest niet...

'Denk je dat het je lukt deze route te lopen?', vraagt Charlie mij. 'Geen probleem', zeg ik, 'want vier mijl kan ik in minder dan 30 minuten rennen'. 'Wow, dat is heel snel', zegt Charlie vol ongeloof. Tja, kan ik er wat aan doen dat ik in de Dam tot Damloop deze afstand in 28:58 heb afgelegd...

Ondanks mijn goede conditie koppelt Charlie mij aan mederenner Alfie, zodat hij een oogje in het zeil kan houden. Na een gezamelijke warming up gaat de hele groep naar buiten. Op het startschot van Charlie begint iedereen met lopen. In een drafje rent de hele meute via Curtain Road naar Hoxton Square. Grappig, in deze buurt ben ik ontelbare keren uitgeweest. Het is heel apart om er nu te rennen, zeker met zo'n grote groep.

Aangekomen bij Hoxton Square zegt Charlie dat we een keer om het plein gaan rennen. Als we het op een lopen zetten, krijgen we veel bijval van mensen zittend aan de terrasjes aan het plein en in het gras op het plein. Veel gejoel en gejuich, alsof we een topprestatie leveren. En we zijn pas begonnen...

Na Hoxton Square begint het echte werk. Na het drukke Shoreditch High Street te hebben overgestoken rent de meute richting de kinderboerderij. Laverend tussen toevallige voorbijgangers holt iedereen met een stevige draf op de stoep. Alfie rent naast mij, ik kan hem makkelijk bijbenen.

Tijdens de route stoppen we redelijk veel om ervoor te zorgen dat niemand achterop raakt. Oprecht bezorgd vraagt Charlie aan iedereen persoonlijk of het goed gaat. Ik merk dat mijn conditie nog steeds goed is: terwijl anderen halverwege de route zwaar beginnen te ademen, mag het tempo als het aan mij ligt wel een tikkie hoger.

De route brengt me op bijzonder mooie plekken in oost-Londen waar ik nog nooit geweest ben. Het smalle weggetje langs het water is ronduit schitterend en ook Victoria Park ligt er mooi bij in de schemering van deze zwoele lente-avond.

Aangekomen in het park stelt Charlie voor 100 meter voluit te rennen op een groot recht stuk. Ik begin te rennen en merk dat ik met gemak iedereen inhaal. Zonder al te grote inspanning kom ik als eerste aan. 'Jij moet echt meer buiten gaan rennen in plaats van in de sportschool', zegt Charlie. Misschien heeft hij wel een punt...

Het donker begint donker te worden en we beginnen aan de route terug naar de Nike winkel. Ondertussen keuvel ik met Alfie over alles en nog wat. Voor zijn 42-jarige leeftijd ziet hij er opvallend jong uit. Hij vertelt dat hij acht weken geleden überhaupt is begonnen met rennen. Sindsdien maakt hij samen met zijn zoon deel uit van de R.D.C.

Op het einde van de route loop ik een stuk samen met Charlie. We praten over onze dagelijkse bezigheden en op een gegeven moment wil Charlie weten waar ik vandaan kom. 'Ik kom oorspronkelijk uit Amsterdam en sinds januari woon ik in Londen', zeg ik. 'Oooiii international!', roept Charlie verrast uit. En ik altijd maar denken dat mijn Engels zo beroerd klinkt...

Aangekomen in de Nike store vraagt Charlie aan me wat ik ervan vond. Als ik zeg dat ik volgende week weer van de partij, is hij erg blij. Onder leiding van Alfie doen we met zijn allen nog een cooling down. Vlak voordat iedereen naar huis gaat, zegt Charlie dat er morgen voor de liefhebbers een loop is met De La Soul. Samen rennen met Pos, Trugoy en dj Maseo in Londen? Ik kan het bijna niet bevatten, maar ik ga zeker weer rennen...

Tijdens een vijf mijl loop door oost-Londen heb ik meer mensen leren kennen dan het aantal mensen dat ik spreek op mijn gym waar ik al drie maanden lid van ben. Als ik de Nike winkel verlaat, roept een mede-renner die ik nauwelijks gesproken heb of ik volgende week er weer ben. 'Definitely mate!'

Zie ook: Cheetahs.

Warmste dag in de stad Londen

2009-04-16T00:05:00.010+01:00

Net werd het in het tien uur journaal nogmaals benadrukt: vandaag was het de warmste dag van 2009. Op sommige plekken in Londen werd maar liefst 21 graden gemeten. Geen reden dus voor mij om thuis te blijven, vandaar dat ik op de fiets naar Greenwich ben gereden. Om daar te komen ben ik voor de eerste keer door de lange voetgangerstunnel gelopen (met de fiets in de hand, fietsen is er verboden) die de north bank met de south bank verbindt.

Een mooie tocht, want zo kwam ik al fietsend achter dat de City, het financiële hart van Londen, bestaat uit meer dan alleen maar kolossale kantoorgebouwen. Een groot gedeelte van de City langs de Thames bestaat uit voormalige scheepswerven waar nu woningen staan.

Authentieke huisjes, strakke appartementcomplexen in combinatie met nauwe straatjes en ophaalbruggetjes: sommige delen deden mij denken aan Bickerseiland in Amsterdam. Als je daar rond loopt, heb je echt geen idee dat je in een miljoenenstad als Londen bent.

Ook de City kent een gedeelte met opvallend veel sociale woningbouw (zogenaamde council estates). Tot op heden ben ik nog geen sociale huurwoningen tegengekomen die er aantrekkelijk uit zien. Opnieuw slecht onderhouden krappe jaren zestig en zeventig flats in een verpauperde omgeving. En dat allemaal op steenworpafstand van Canary Wharf met alle hoofdkantoren van geldverslindende multinationals en internationale banken. Wat een groot contrast!

Aangekomen in Greenwich weet ik weer waarom veel Londenaren graag naar de zuidoever afreizen bij mooi weer. Londen ligt zowat aan je voeten als je in het heuvelachtige Greenwich Park staat. Op de bovenstaande foto zie je op de achtergrond de skyline van de City, op de voorgrond is de Old Royal Naval College te zien.

Omdat het paasvakantie momenteel in Engeland is, liepen er veel ouders met hun kinderen rond in Greenwich Park. Relatief gezien veel drukte dus...

Als ik de weersvoorspellingen moet geloven, komt de regen morgen met bakken uit de hemel. Een goede dag dus om thuis te blijven om te werken...

Stonewashed draaipijp spijkerbroek

2009-04-13T14:59:00.010+01:00

Spandau Ballet die weer bij elkaar is en binnenkort gaat touren, The Blow Monkeys die uit het niets opduikt en optreedt in Club 100, ABC die in de Royal Albert Hall samen met het BBC Concert Orchestra het album The Lexicon of Love uitvoert, The Specials die te gast is bij Jools Holland op televisie: met lichte verbazing moet ik constateren dat ten dode geschreven jaren tachtig bands opeens nieuw leven worden ingeblazen. Yes indeed, the eighties are hot!

De jaren tachtig zijn in Londen nooit echt weggeweest. Als volwassen dertiger kun je bijna ieder weekend terecht op I love School Disco's: met je te krappe schooluniform aan samen met je mates een nachtlang onbekommerd terugkeren naar je jeugd. Lekker sentimenteel worden op al die foute muziek van Frankie Goes To Hollywood, Dead Or Alive, Erasure en Pet Shop Boys.

Maar de laatste tijd bespeur ik een kentering: werd popmuziek uit de eighties in eerste instantie weg gezet als fout, plat en irrelevant, nu lijkt het tijdperk van Duran Duran, Spandau Ballet en Wham! op waarde te worden geschat. Ironie heeft plaats gemaakt voor waardering. Weg is de knipoog, je kunt nu gewoon ervoor uitkomen dat je de jaren tachtig gewoon onzettend cool vindt!

Het nieuws dat Spandau Ballet weer gaat optreden, werd ook in Engeland door de serieuze muziekpers opgepikt. De kritieken van het ABC concert in de Royal Albert Hall afgelopen woensdag waren lovend. De recensie in The Guardian kopte met de titel 'Loving the 80s and still sounding fresh'. Maar liefst vier (van de vijf) sterren viel de band van Martin Fry ten deel.

Het zijn niet alleen dertigers en veertigers die met sentimentele gevoelens terugkijken naar de jaren tachtig. Er is een nieuwe generatie opgestaan die de jaren tachtig niet eens (bewust) heeft meegemaakt en onbevooroordeeld zich laten inspireren door Spandau Ballet, Duran Duran, Depeche Mode, Human League en Tears for Fears. Muziek van nieuwe, 'hippe' bands als La Roux, White Lies, Little Boots en Mystery Jets, maar ook die van gevestigde namen als Bloc Party, The Killers en Interpol is duidelijk geënt op het geluid van de jaren tachtig.

Niet alleen de muziek uit de eighties, ook de mode uit die periode is bezig met een ware opmars. Enkele weken geleden kopte de London Newspaper dat de beroemde Dr. Martens weer helemaal hip zijn. Naast de bekende zwarte schoenen (hoog of laag, met of zonder ijzeren neus, met of zonder veters, mat of glimmend leer) zijn nu ook fel gekleurde variaties verkrijgbaar. Model Agness Deyn is al gespot in deze stappers. En ja, ik heb ze ook al gesignaleerd hier bij mij hier in de buurt.

Maar het blijft niet alleen bij het dragen van Docs uit de jaren tachtig. Toen ik afgelopen woensdag naar de maandelijkse clubavond Deviation ging, stond ik versteld hoe een deel van het publiek zich had uitgedost. Hanenkammen van kroeshaar, vierkante retro geek brillen, hoog gesloten overhemden met overheen dikke gouden schakelketting met nog grotere hangers om de nek en skinny jeans om de heup: zwarte jongens van hooguit zeventien, achttien jaar leken met zich gemodelleerd te hebben naar foto's uit het boek Back in the Days.

Ook meisjes gingen all the way: ordinaire leggings met rozenmotief die niet op de Albert Cuyp zouden misstaan, krappe Cool Cat stonewashed jeans om de billen, kitcherige witte bontjasjes en bonte synthetische jurkjes maakten samen met wagenwijd getoupeerd haar (inclusief gezellig coupe soleiltje) de jaren 80 look helemaal af. Pia Zadorra ten tijde van When The Rain Begins To Fall als stijlicoon: wie had dat ooit gedacht?

Muziek die door de serieuze muziekpers twintig jaar geleden genegeerd werd, beïnvloed anno 2009 de sound van een nieuwe lichting bands. Mode waarvan mijn leeftijdgenoten nog niet eens dood in zouden willen worden gevonden, wordt door hippe Londense kids met veel flair en coolness gedragen. The rebirth of the 80s? Toch maar eens kijken of ik mijn stonewashed draaipijp spijkerbroek nog ergens kan vinden...

Blubberbuik

2009-04-07T17:48:00.023+01:00

Boksen is nooit echt mijn ding geweest. Het is niet zo zeer dat ik er met mijn volle verstand niet bij kan dat twee volwassen mannen of vrouwen elkaar tot bloedens toe tot moes slaan. Het is meer het hele circus erom heen waardoor ik niets moet hebben van de bokssport. De hysterisch theatrale entree van boksers en hun entourage naar de boksring, louche types als managers die de belangen van hun spelers behartigen, patserige casino's in Las Vegas als lokaties voor grote wedstrijden: allemaal factoren waar ik eerder koud dan warm van word.

Toch hoefde ik niet lang na te denken om naar Tyson te gaan: een biopic over het leven van Mike Tyson. Ik wist natuurlijk dat hij wereldkampioen is geweest, van zijn kortstondig huwelijk met actrice Robin Givens. Ook wist ik natuurlijk dat hij bij een gevecht een stuk van het oor van Evander Holyfield heeft afgebeten.

Maar voor de rest? Waar zou good old Mike zijn dagen slijten? Zou de vechtersbaas nu op een range ergens in Nevada in de anonimiteit leven? Misschien verkoopt hij onder een pseudoniem Tyson prullaria via eBay? Geeft hij bokslessen aan jongeren uit het getto? Allemaal vragen die bij mij opkwamen toen ik de aankondiging van Tyson zag bij mijn lokale bioscoop in oost-Londen. Reden genoeg dus om naar Tyson te gaan.

Tyson is een intrigerende documentaire geworden, want meer dan 90 minuten lang is de hoofdpersoon zelf aan het woord. Lijkt misschien lang, maar over Tyson's leven is veel, heel veel te vertellen. Zijn moeilijke jeugd in de straten van Brooklyn, de zeer persoonlijke band met zijn mentor Cus D'Amato, zijn eerste successen in de boksring, het moment dat hij wordt gekroond tot wereldkampioen, zijn huwelijk met Robin Givens: mooie, soms ontroerende anekdotes uit de eerste hand die op bijzondere wijze in beeld worden gebracht.

In zijn woonkamer is Mighty Mike vanuit verschillende camerapunten gefilmd. Terwijl Tyson (opvallend heftig slissend) aan het woord is, wisselt het cameraperspectief voortdurend, afgewisseld met foto- en archiefmateriaal. Het gebrek aan muziek of andere storende elementen maakt juist zijn levensverhaal dat ~~leest~~ luistert als een spannend jongensboek overtuigender.

Tyson's leven kent net zoveel hoogtepunten als dieptepunten en die laatste komen ook uitgebreid aan bod: de aanklacht voor verkrachting van Miss Black Desiree Washington, zijn daaruit voortvloeiende gevangenisstraf, het geld dat zijn voormalige manager Don King verduisterde, het buitensporig drugsgebruik: Tyson lijkt voor de kijker niets te willen verbergen.

Tijdens zijn allerlaatste gevecht als professionele bokser tegen aartsvijand Lennox Lewis delft Tyson genadeloos het onderspit. Tyson realiseert zich dan dat zijn carrière als bokser er echt op zit en erkent Lennos zelfs als meerdere. Een ontroerend moment is het als Tyson de winnaar feliciteert in de ring en wat bloed van Lennox's gezicht afveegt. Met zijn eenzame aftocht naar de kleedkamer wordt het hoofdstuk Tyson definitief afgesloten.

Terug naar het heden: op het strand laat Tyson de kijker twee tattoos zien die hij in de gevangenis heeft laten zetten: een van Mao Zedong op zijn arm, de ander van Che Guevare op zijn zij. Terwijl hij zijn shirt omhoog trekt om de tattoo te tonen, zie ik een flink stuk blubberbuik over de rand van zijn broek hangen: Tyson's leven heeft écht andere prioriteiten dan sport gekregen.

Ik merkte dat ik bijna sympatie voor iemand kreeg die heel wat op zijn kerfstok heeft. Want tegelijkertijd vroeg ik me af wat nou het doel is van de biopic: wil Tyson met de documentaire in het reine komen met zichzelf? Of is Tyson een slim opgezet charme-offensief waarmee hij mede dankzij zijn vuile was zijn nadagen financiert?

Overigens is Tyson een week na de première uit de roulatie genomen bij mijn lokale bioscoop. Kennelijk is ook voor het grote publiek Iron Mike definitief geschiedenis.

Ouderwetse gezelligheid

2009-04-06T19:48:00.010+01:00

Welke ingrediënten heb je nodig om feest geslaagd te noemen? In Londen bewijzen ze dat je met zeer beperkte middelen toch een heel goed feestje kunt bouwen.

Lokatie: een aftandse parkeergarage van drie etages ergens in een rustige woonwijk in noordwest Londen. Zaterdagnacht, circa half een. Met de hulp van mijn beduimelde Mini London AZ heb ik de lokatie met wat moeite op mijn fiets gevonden. Buiten kun je duidelijk horen dat het feest van de Room4Movement crew al aan de gang is. Waar de muziek exact vandaan komt, is mij nog onduidelijk.

De portier van de parkeergarage wijst vanuit zijn hokje dat ik een trap af moet. Beneden aangekomen sta ik in het soutterain waarvanuit je de straat nog net kunt zien. Achterin de garage hoor ik de muziek. Met grote canvasdoeken van plafond tot vloer is het feestgedeelte afgezet. De professorische entree is met verkeerspionnen gemarkeerd, een tafeltje doet dienst als kassa, een lief meisje zet een stempel op de rug van mijn hand.

Zodra ik de deur open doe, sta ik in een schaars verlichte ruimte van zo'n 30 meter lang en 10 meter breed. Bijzonder laag plafond, ik schat zo'n 2,5 meter hoog? In alle vier hoeken staat een luidspeaker op een statief opgesteld die alle vier tesamen een bijzonder dik vol geluid geven. Aan de rechterkant staat de dj booth opgesteld. Misschien kun je beter spreken van een lange tafel waar vier cd-mixers staan opgesteld. Het mengpaneel in het midden wordt geflankeerd door twee iBooks.

De professorische bar staat achterin, beter gezegd: de tafel waar flesjes Corona en cola (geschonken uit 2 liter flessen) verkocht worden. Aan de muur hangen doeken met zeefdrukafbeeldingen van trainers. Her en der bungelen gecustomizede Nike Airs aan de muur.

Het honderd man tellend publiek heeft er opvallend veel zin in. Bij binnenkomst wordt er al druk gedanst. Overal soepel bewegende mensen, de een wat fanatieker dansend dan de anders. Opvallend veel funki dreds in de dertig. Weinig muurbloemen, een enkeling checkt heupwiegend zijn mail op zijn iPhone. Veel gleufhoedjes, hier en daar een platte opapet, zorgvuldig om de hals gedrappeerde Arafatsjaaltjes, veel stijlvolle jurkjes. Geen vierkante jaren 80 brillen of andere te coole Vice-achtige verkleedpartijen, gewoon ouderwetse gezelligheid.

En de muziek? Naast dikke hip hop (Q-Tip!), onvervalste boogie en een onverwachte drum & bass tune wordt er toch voornamelijk broken beat geserveerd. Ingewikkelde heavy drumpatronen, sterk wisselende modulaties, hemelse harmonieën: met veel liefde en passie serveren Dego, Kaidi Tatham en de Uprock crew oud en nieuw werk door elkaar. Broken beat op sterven na dood? De uitbundige reacties van de kleine loyale aanhang maakt het uitbrengen van spaarzaam nieuw materiaal het allemaal dubbel en dwars waard.

Room4Movement heeft mij met minimale middelen een nacht bezorgd die ik niet snel zal vergeten. Cheers bruvs.

Mate culture

2009-04-04T19:07:00.010+01:00

Nu de G20 top erop zit, kan de balans worden opgemaakt. De aankomst van politici als ware celebrities op de rode loper (!) in Downing Street 10, professorisch opgezette tentenkampen van betogers in de City, politiek succes in de ExCel in oosten van de stad Londen, een demonstrant die door een aan diggelen geslagen raam van de Royal Bank of Scotland naar binnen kruipt, City werknemers die op advies van de politie casual gekleed naar het werk gaan: de Britse media berichtten uitvoerig over de G20 en geen enkel detail werd bespaard gebleven voor het publiek.

Tijdens deze top waren er in het bijzonder alle ogen gericht op Barack en Michelle Obama. Voor de eerste maal in zijn carrière trad Barack Obama op temidden van andere politieke wereldleiders. 'Hoe zou hij het ervan afbrengen?', vroeg iedereen zich af. Ook zijn vrouw Michelle trok alle aandacht van de media. Zou zij de rol van first lady met verve weten uit te dragen in al dit politieke geweld?

Dat werkelijk iedere stap of beweging van het Amerikaanse echtpaar onder een loep werd gelegd, werd mij wel duidelijk toen ik woensdagavond keek naar het tien uur journaal van de BBC. Non-nieuws, daar zijn Britten dol op. Nietszeggende voorvallen worden buiten alle proporties opgeblazen alsof een onverwachte tsunami heel Groot-Brittannië in een keer van de kaart heeft weggevaagd.

In het journaal werd uitgebreid stil gestaan bij het overigens gemoedelijk bezoek dat de Obama's brachten aan Koningin Elisabeth en Prins Philip in Buckingham Palace. In de laatste vijf seconden van de reportage was heel televisiekijkend Engeland getuige hoe Michelle haar hand vriendschappelijk op de schouder van de Queen Mum legt. 'Against the protocol Michelle hugged the queen', hoorden we een venijnige commentaarstem zeggen. Drama van de bovenste plank!

De volgende dag was opnieuw de presidentsvrouw hèt gespreksonderwerp. In BBC Breakfast werd de loftrompet uitgestoken voor Michelle als stijlicoon. Presentatoren Bill Turnbill en Kate Silverton analyseerden samen met een modejournalist en de persoonlijke stylist van Sarah Brown het modieuze ensemble wat mevrouw Obama aanhad bij aankomst van de ambtswoning van premier Gordon Brown.

Beide deskundigden waren zeer te spreken over de opvallende combinatie van de first lady. Maar zien we dat goed daar? Een kek topje met blote armen? Blote armen?! Wat een moed! Maar wel erg gewaagd! Wat vonden de experts hiervan? Kon dit eigenlijk wel? Michelle moest vooral aantrekken waar zij zich prettig in voelt, vonden de deskundigen. Want haar afvallen, nee, dat ging natuurlijk iets te ver...

Ook het optreden van Barack Obama bleef niet onbespaard in de media. Op vrijdagochtend werd wederom in BBC Breakfast uitgebreid stil gestaan bij het feit dat de Amerikaanse president in zijn afscheidstoespraak meerdere malen naar premier Brown verwees door hem gewoon Gordon te noemen. Gordon! Niks 'prime minister Brown', 'colleague Brown' of gewoon 'mister Brown'. Een opgetrommelde etiquettedeskundige moest met lede ogen aanzien dat zelfs in de wereldtop van de politiek de mate culture zich langzaam opdrong. 'Waar moet dat naar toe?', zag ik hem zichzelf hardop vragen...

Het tien uur journaal van donderdagavond: of Michelle Obama de rol van first lady met verve weet uit te dragen? Geheel onverwacht bracht de presidentsvrouw een bezoek aan een meisjesschool in de gemengde wijk Islington in oost-Londen. Tijdens haar inspirerende speech in de aula van de school stak ze alle leerlingen op ontwapende wijze een hart onder de riem door ze erop te wijzen dat zij het lot van hun eigen toekomst in handen hebben.

Buiten was de school uit veiligheidsoverwegingen door politie afgezet en stonden drommen nieuwsgierigen te wachten in de hoop een glimp van Mrs Obama te vangen. De journalist vroeg aan een zwart pubermeisje waarom ze hier staat. 'Omdat Michelle Obama hier is!', riep ze enthousiast. Waarom is zij zo belangrijk dan, wil de reporter weten. 'Omdat zij de vrouw is van de eerste zwárte president van Amerika', luidde haar antwoord vol trots. Soms ligt het grote nieuws gewoon op straat...

In your face 1

2009-04-02T11:13:00.006+01:00

'Kill your speed, or live with it' is de nieuwe slogan van THINK!: een multi-mediale campagne gefinancieerd door het Britse ministerie van verkeer waarop het publiek gewezen wordt op de gevolgen van te hard rijden in het verkeer. Begin februari is de nieuwe campagne gelanceerd met uitingen op tv, radio, internet en in de bioscoop.

Met jaarlijks meer dan 700 doden in het verkeer als gevolg van te hard rijden wil de overheid Britse weggebruikers bewust maken van hun rijgedrag.

De commercial die vertoond wordt op tv en in de bioscoop is weinig zachtzinnig. In het spotje zien we een man die in zijn dagelijkse leven op de meest onverwachte momenten geconfronteerd wordt met het jonge verkeersslachtoffer van een ongeluk dat hij veroorzaakt heeft. Ik heb de commercial al een paar keer gezien en iedere keer word ik er door geraakt. Hoog in your face gehalte, misschien zelfs op het lugubere af, maar vooral zeer effectief.

Op internet heeft de campagne heel wat los gemaakt. Als je een blik werpt op de You Tube pagina van de desbetreffende spot variëren de comments van 'smakeloos', 'hilarisch' tot 'eng' en 'zeer goed'. Lijkt de campagne hiermee de plank mis te slaan? Kijk en oordeel zelf.

Zie ook: In your face 2.

Perfect Fried Chicken

2009-04-01T12:01:00.008+01:00

Huw is jarig. Huw is de overbuurman van nummer 38. Hij heeft mij uitgenodigd voor zijn verjaardag. Vorige week vond ik de uitnodiging in mijn brievenbus. Op het half afgescheurd A4-tje staat dat hij zaterdag veertig wordt en dat hij het leuk vindt als ik langskom. Ik mag zelfs zo vrij zijn iemand mee te nemen naar zijn verjaardag. Huw is niet moeilijk, want hij wil geen cadeaus. Het enige verzoek is: please bring a bottle.

Om eerlijk te zijn weet ik niet goed wat ik met de uitnodiging moet. Huw heb ik een keer gezien toen hij enkele weken geleden introk in zijn appartement. Aardige gast, handen geschud, een informeel praatje. Maar waarom heeft hij juist zijn overbuurman uitgenodigd? Ben ik alleen uitgenodigd? Of zijn de andere buren er ook ? Kom ik terecht op een feest met baldadige, dronken Engelsen? Of ben ik juist de enige gast die opdraaft en de hele avond het levensverhaal van een eenzame man moet aanhoren? En niet onbelangrijk: wat voor fles moet ik meenemen? Een pijpje bier, een fles wijn of misschien nog iets sterkers?

Zaterdagavond: met een volle boodschappentas stap ik uit de lift. Op dat moment staan een jongen en een meisje voor de deur van appartement 38. De deur zwaait open en een van Huw's vrienden die ik herken van zijn verhuizing staat in de deuropening. Zelf draai ik het slot van mijn eigen deur open en worstel me met boodschappen en al naar binnen. 'Are you coming?', hoor ik Huw's vriend tegen mij zeggen. 'Yeah, in about 30 minutes!', roep ik terug en doe de deur dicht. Verdorie, nu moet ik wel naar de verjaardag. Uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid het van de tegenzin: gewapend met een fles Sainsbury French Sparkling Cider Medium Dry en een pak Ocean Spray Cranberry Juice Light bel ik een half uur later aan op nummer 38.

Een blond meisje doet open. 'Kom je voor Huw's verjaardag?', giechelt ze. 'Jawel, want ik ben de buurman', zeg ik. Op dat moment loopt Huw me tegemoet. 'Leuk dat je er bent, wat is je naam ook alweer?'. De fles cider en pak bosbessensap overhandig ik. 'Geef maar wat bosbessensap, want ik drink geen alcohol', zeg ik tegen Hew. Terwijl hij naar de keuken loopt, kijk ik rond. Bizar, de indeling van zijn huis is heel anders dan de mijne. Qua oppervlakte heb ik zelfs een groter huis, want zijn woonkamer is de helft van de mijne. Gezellige drukte, de i-Pod zorgt voor de achtergrondmuziek. Circa twintig mensen zijn er. Huw duwt het plastic bekertje bosbessensap in mijn hand en stelt me voor aan de andere buren. Gelukkig ben ik niet de enige buur, schiet het door mijn hoofd...

Een van de eersten die ik spreek is Ben. Coole, rustige gast, petje op, hoodie, Air Max. Hij is video-editor van beroep en sindskort is hij aan het freelancen geslagen. Momenteel heeft hij even geen opdracht, maar omdat er altijd reclamefilmpjes en videoclips gemaakt worden, maakt Ben zich geen zorgen. En groot gelijk heeft hij.

Ben is meegenomen door buurman Robin die op nummer 39 woont. Ook Ben woont in oost-Londen, een paar straten verderop. Al snel komt het gesprek uit op muziek. Drum & bass, dubstep, hip hop, daar houdt hij van. Bingo, denk ik meteen. Binnen tien minuten na onze eerste kennismaking is onze gespreksstof Engelse hip hop ('Kano? Die is zoooo commercieel gegaan'.), Funktion-One ('Die soundsystem komt in de Plastic People veel beter tot zijn recht door het lage plafond') en de Herbal ('Check dat drum & bassfeest op de 15e daar, een vriend van mij draait er dan tech step'). Grappig, in Nederland ben ik nooit iemand tegengekomen op een verjaardag die überhaupt mijn favoriete Engelse rapper Kano kent, laat staan dat 'ie hem een commerciële hond vind. Ik realiseer me weer dat ik écht in Londen ben...

Is Kano echt een commerciële hond? Oordeel zelf.

Ben is meegenomen door zijn homeboy Robin. Misschien moet ik wel zeggen rude boy, want Robin houdt van reggae. 'I looove Amsterdam', roept Robin als hij hoort dat ik uit Amsterdam kom. Robin zelf komt oorspronkelijk uit de Bahamas en is door bedrijf waarvoor hij werkt een jaar of twee uitgezonden naar Londen. Hij zit in de verzekeringswereld. Of ik nog goede coffeeshops ken in Amsterdam. De laatste keer dat Robin er was, haalde hij z'n weed bij de Dampkring 'waar Ocean 12 is opgenomen'. Als ik zeg dat de Dampkring een prima coffeeshop is, maar dat hij de volgende keer naar Kadinsky moet gaan, weet hij genoeg. 'Ik kom wel even bij je langs als ik weer naar Amsterdam ga'.

Ben en Robin maken aanstalten om weg te gaan. 'We gaan naar de Brixton Academy, want daar is een reggaefeest'. Robin legt uit dat er soort freestylesessie is met dj's 'uit zelfs Japan' en toasters die tot diep in de nacht doorgaat. 'Have a good one yeah?', roep ik ze nog na.

Voor iemand die net een heftige ontslagronde heeft overleefd, ziet James er opvallend ontspannen uit. James is samen met zijn vrouw Julia gekomen en zijn de buren die naast me wonen op nummer 41. Eerder op de avond zag ik ze voor het eerst toen ik terug kwam van boodschappen doen. Hij vertelt me dat vorige week de helft van zijn afdeling op straat werd gezet. 'Onze baas vertelde ons 's ochtends dat er mensen ontslagen zouden worden dezelfde dag. Iedereen moest terug naar zijn werkplek en wachten of hij mocht blijven of vertrekken'. Dat ging niet op een sympathieke manier. 'Iemand van HR liep rond op de afdeling en tikte iedereen een voor een op de schouders die de laan uit werd gestuurd'.

James vertelt dat hij zag dat de HR-vrouw naar zijn collega liep die tegenover hem zat van het bureaublok. Zij zag haar niet aankomen, hij wel. 'Ik deed net alsof mijn neus bloedde', verzucht hij. De kredietcrisis komt nu wel heek akelig dichtbij, ook op deze verjaardag...

James werkt bij een bank in de City en loopt iedere dag naar zijn werk. Russische Julia is huisvrouw en zit de hele dag thuis. James en Julia zijn een leuk stel. James komt oorspronkelijk uit Schotland, maar woont al zo'n 15 jaar in oost-Londen. Daarom kent hij dit gebied heel goed. Met de nodige Engelse humor, zelfspot en relativeringsvermogen praten we over de lokale chippie ('Ga absoluut niet naar de Perfect Fried Chicken!'), de Iceland ('Als ik daar winkel, word ik op slag depressief') en het winkelaanbod in Shadwell ('Bij Pete's kun je nog typische Engelse pie & mash krijgen, heel uniek in deze buurt').

Omdat ik nog nooit pie & mash heb gegeten (afgelopen maandag toch maar alvast gaan voorproeven), besluiten we met zijn drieën te ontbijten zaterdagochtend om 11 uur bij Pete's. Misschien willen Huw en Robin ook mee?

Als ik twee uur later licht aangeschoten mijn voordeur achter me dicht trek, ben ik blij dat ik tóch naar de verjaardag ben gegaan. Cheers Huw!

James Brown en drum & bassheads

2009-03-28T15:42:00.037Z

Enkele weken geleden fietste ik laat in de avond van de sportschool naar huis. Bijna was ik thuis en op het moment dat ik een kruising overstak, ving ik uit een openstaande autoraam het repeterende refrein van Night op: een van de vetste dubstepplaten die het genre in zijn korte bestaan heeft voortgebracht. De uit zuid Londen afkomstige producer Benga is de man achter deze bezwerende track. Op dat moment realiseerde ik me weer dat ik ècht in Londen ben. Want laten we eerlijk wezen, wanneer hoor je nou dikke dubstep uit de woofer van een willkeurige auto dreunen in pak-em-beet de Bijlmer?

Met grote fascinatie, misschien zelfs met een tikkeltje jaloezie, heb ik altijd van de zijlijn moeten toekijken hoe groot de liefde voor muziek hier is. Of het nou om beukende bassline, euforische trance, opzwepende indie of retecommerciele pop gaat, muziekbeleving van Britten gaat veel verder dan 'lekker concertje meepikken' in de Heineken Music Hall of je mengen tussen de BN'ers in de Jimmy Woo. Er is geen plek voor vrijblijvendheid, passie voor muziek heeft in Londen altijd iets urgents. Naast een zakje Walker chips bij de lunch is muziek voor velen een basale levensbehoefte die constant gevoed moet worden. Of je nou muzikant bent of deel uitmaakt van het publiek, je lééft voor muziek, omdat het een groot deel van je identiteit, en dus je vrienden, bepaalt.

Als je weinig te makken te hebt, dan is leven in het dure Londen geen pretje. Muziek is dan ook de uitlaatklep bij uitstek om al je zorgen even een nachtlang te vergeten. Nergens ter wereld is clubben in Engeland een bijna tot kunst verheven manier om samen met je mates (meestal in benevelde toestand) je te ontladen op de dansvloer. En dat je urenlang, vaak in de kou, in de rij moet staan om je favoriete dj te zien draaien in een hippe club in Holborn of in een afgelegen loods in Elephant & Castle, tja, dat heb je er natuurlijk voor over. Dance the night away.

In 2000 was ik op het Essential Festivial: een tweedaags openluchtfestival in een park aan de rand van Brighton. Een van de headliners van dag twee was niemand minder dan James Brown. Het was een openbaring voor mij om de Godfather of Soul eindelijk voor de eerste keer op een podium te zien. Wat een feest was het om soulkrakers als Sex Machine en Papa Got A Brand New Bag live te horen.

Die stem! Die moves! Die superstrakke begeleidingsband! Met open mond heb ik gekeken naar de energie en stage appearance die Brown nog altijd moeiteloos in zich had. Tegelijkertijd verbaasde ik me ook over de samenstelling van het publiek. Naast het te verwachten standaard festivalpubliek ook aanwezig: swingende blanke vaders in de dertig met op hun schouders blije peuters, vijftienjarige pubermeisjes die Sex Machine woord voor woord mee konden blèren, kleurrijk geklede pappa's en mamma's uit de West Indian met in hun kielzog hun dansende kroost. Muziek wordt hier met de paplepel ingegoten, dat werd me wel duidelijk...

Liverpool, Manchester, Bristol of Sheffield beschikken dan wel over een bloeiende lokale muziekscene, nog altijd is Londen de dominante factor in de Britse muziekwereld. De stad heeft een grote aantrekkingskracht op muzikanten uit binnen- en buitenland, want hier gebeurt het allemaal. En ik zit met mijn neus er bovenop. Door alleen maar de radio aan te zetten of iets op te vangen op straat wat uit een openstaande autoraam schalt, weet ik meteen wat London nu weer in petto voor me heeft. En het mooie is dat ik er haast niets voor hoef te doen!

Dubstep is een fenomeen dat nergens anders in de wereld dan in Londen heeft kunnen ontstaan. Het bestaat pas zo'n twee jaar, maar met een heus festival in de Scala afgelopen weekend waar maar liefst 30 acts en dj's als N-Type, Chef, Hatcha en Loefah zich hebben laten zien, heeft dubstep definitief een plek veroverd aan de linkerkant van het dancespectrum.

Ook de populariteit drum & bass, de moeder van dubstep, is in Londen nog lang niet tanende. Net als in Nederland heeft de stroming een vaste, zeer loyale aanhang. Deze drum & bassheads, opvallend vaak gekleed in Nike Air Max, trainingsbroeken en petjes, kunnen ieder weekend de ribben uit hun lijf dansen op feesten van platenlabels met illustere namen als Hospital, Playaz en Liquid.

Tot slot twee drum & basstracks die ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen. De eerste is van Chase & Status, een producersduo uit Londen dat al enkele jaren actief is in de drum & bass-scene. Voor de track Against All Odds hebben ze samengewerkt met mijn favoriete rapper Kano. Niet echt hardcore drum & bass, eerder een super aanstekelijk funky hip hop track die het opvallend ook goed doet bij de heads.

De andere track is afkomstig van The Qemists, een uit Bristol afkomstig collectief bestaande uit dj's en muzikanten dat net als Pendulum live drum & bass maakt. Voor On The Run hebben ze hulp ingeroepen van zangeres Jenna G. Het resultaat: een gevaarlijke, op scherp staande bom van electronica, gitaar, drums en zang die op elk moment gaat ontploffen. Let op de sirenes!

TTYN

2009-03-27T13:55:00.027Z

In de Nederlandse media heerst al jarenlang het beeld dat er in Engeland alleen maar hoogstaande televisieprogramma's wordt gemaakt. Ook ik was in Nederland een trouwe kijker van BBC1 (wie herinnert de chagerijnige John Peel nog als presentator van Top of the Pops?) en BBC2 (Later! with Jools Holland!) en dankzij digitale televisie van UPC kon ik de afgelopen tijd genieten van Jonathan Ross' blik op de eigenzinnige Japanse cultuur in Japanorama of de gewiekste trucs en scams van Alex, Paul en Jess in The Real Hustle op BBC3.

Na drie maanden in Londen te wonen weet ik nu wel beter: de Britten zijn koning in het maken van pulp tv. Zenders als ITV, ITV 2, Channel 4, Five, Fiver, Dave en Virgin braken aan de lopende band onzinnige shows en sensatiebeluste documentaires uit. Programma's met nietsverhullende titels als The Truth About Super Skinny Pregnancies, How To Look Good Naked, The Sex Education Show vs Pornograpy, Extraordinary People: Freak Show Family laten weinig aan de fantasie over.

Afgelopen januari gingen met de nodige bombarie de deuren van het Big Brother huis opnieuw open. Stompzinnige opdrachten (niveau: eet twee rode pepers en slik ze door, maak 80 rondjes op een speelgoedtractor) die aan lager wal geraakte celebrities als zangeres Latoya Jackson en rapper Coolio samen met lokale soapies en uitgerangeerde presentatoren moesten uitvoeren, hielden miljoenen Britten aan de buis gekluisterd. Onderlinge ruzies en kibbelpartijen in het BB huis werden breed uitgemeten in de kolommen van celebrity geile freebies als London Lite en The London Paper.

In de jacht op kijkcijfers ontkomt zelfs de BBC niet aan de verplatting van zijn programma's. De laatste reeks van Strictly Come Dancing kon nog altijd rekenen op een groot marktaandeel op de zaterdagavond. Vanaf deze week zijn bij Auntie Beeb in het overigens sobere reality tv-programma The Apprentice de verrichtingen van vijftien sollicitanten te volgen, allen een droombaan (met een inkomen van zes cijfers) ambiërend bij self made man Sir Alan Sugar. Wekelijks stuurt de norse Sugar een kandidaat de laan uit met de ijzige woorden 'You're Fired!' en alles wat de afvaller had moeten doen om het vege lijf te redden, wordt ook weer breed uitgemeten de dag erna op radio, tv en in de krant.

Hoogtepunt van Britse pulp tv was de jacht van professionele party pooper Paris Hilton naar een BBF oftewel een heuse British Best Friend. Tijdens een wekelijkse afvalrace hoopten dertien oppervlakkige kandidaten (opvallend veel hoogblonde/donkergeverfde, zonnebankbruine (paal)danseressen, modellen en ander animeervolk) meer dan al te graag een plekje te veroveren in de nabijheid van La Hilton en dit leidde tot tenenkrommende, onvergetelijke tv-momenten. Tijdens de vele party's in het Londense nachtleven deed iedereen zijn best gezellig te feesten met (lees: zich op te dringen aan) Paris. Ook hier weer een mansion (met zwembad) waarin alle kandidaten non stop werden gefilmd inclusief de nodige haat en nijd. Hilarisch!

Ook het eindresultaat van de onvermijdelijke make over kon in de eerste aflevering kandidate Jade niet bekoren. Tranen met tuiten snotterde ze in een plat Liverpool's accent dat de transformatie haar echt niet goed had gedaan en dat de kapper haar lange lonken onterecht eraf had geknipt: reden genoeg voor Paris om haar met de woorden 'TTYN' (oftewel SMS jargon voor Talk To You Never) te laten vetrekken. Een beetje verandering van je uiterlijk hoort in het leven van de jet set, nietwaar?

In één van de laatste opdrachten werd de denkbeeldige vriendschap met Paris op de proef gesteld door de overgebleven vijf kandidaten ieder apart een brief van Paris te laten lezen waarin stond dat de desbetreffende kandidaat zogenaamd naar huis werd gestuurd. Het exit interview werd gefilmd en Paris keek stiekem mee. Heftige reacties als 'Wat heb ik verkeerd gedaan?', 'Waarom vertelt Paris mij dit niet persoonlijk?' en zelfs 'Mijn leven heeft geen zin meer' (!) riepen bij mij gevoelens van plaatsvervangende schaamte op.

Kandidate Chrissie vatte Paris' besluit teleurgesteld, maar moedig op en dacht in het interview hardop na hoe ze haar leven na de show ging oppakken. Misschien met het schrijven van een blog of zelfs een boek? Geen enkel traan werd gelaten. Vandaar dat Paris haar het programma uitbonjourde, want mensen die meeliften op haar eigen succes, nee, dat zijn geen echte vrienden. TTYN Chrissie!

In de finale vlogen de drie overgebleven kandidaten (Kat: een ijskoude, bitchy paaldanseres, Emma: een ruggegraatloze wanna be zangeresje ('Een liedje van The Beatles? Eeuuh, daar kan ik nu even niet opkomen') en Sam: een te blije, blonde homo Paris überfan) naar Californië om daar tijdelijk deel uit te maken van Paris' snelle leven vol glitter en glamour.

Natuurlijk koos fag hag Paris in de zinderende finale blije nicht Sam als haar BBF. Blijdschap alom! In de laatste minuut van het programma komt Paris naar het hotel waar Sam verblijft en wisselen ze als echte vrienden elkaars telefoonnummers, emailadressen en twitternamen uit. 'Talk to you soon bitches!', roept Paris vanuit haar auto ons toe. En dan... is het afgelopen. Bellen Paris en Sam elkaar om de haverklap op om de laatste roddels uit te wisselen? Komt Paris bij Sam over de vloer in het troosteloze west Sussex als hij zijn verjaardag viert met zijn vriendjes? Mag Sam Paris vergezellen op de rode loper als ze moet opdraven voor de zoveelste filmpremière? Allemaal vragen waar het programma geen antwoord op geeft...

Door zo uitvoerig op Paris Hilton's British Best Friend in te gaan, verraad ik natuurlijk dat ik af en toe heb gekeken naar deze pulp. Ach, als je kwalitateitspulp wilt maken, doe het dan goed. En dat hebben Paris en haar marketingteam heel goed begrepen... TTYS!

Voorverpakte Schotse rollmops en een Ford Transit

2009-03-26T12:28:00.016Z

Werken op het Londense hoofdkantoor bleef een lang gekoesterde droom, maar dat die wens ook daadwerkelijk werkelijkheid werd, overtrof zelfs mijn stoutste verwachtingen. Groot was de schrik toen mijn Engelse collega Sophie mij belde met het nieuws dat ik acht weken later in januari verwacht werd op kantoor aan Oxford Circus.

Op het moment dat ze mij dit meedeelde stond ik in een stampvolle Heineken Music Hall te kijken naar de Mystery Jets die het voorprogramma verzorgden van The Kooks. Ik moest letterlijk er even bij gaan zitten op de koude vloer van de gang om het goede nieuws te laten bezinken.

De rest van de avond heb ik met een grote grijns rond gelopen... gelukkig maar, want die grijns verdween al vrij snel van mijn gezicht...

Vanaf het moment dat ik besloten had om Amsterdam te verruilen voor Londen, moest er opeens van alles worden geregeld. Want op the day after na het goede nieuws kwam de realiteit als een mokerslag aan. 'Hoe ga ik dit allemaal regelen?', vroeg ik me vertwijfeld af. Een vraag die ik me de komende weken meerdere malen zou stellen.

Want het zou niet blijven bij die ene verhuizing van spullen naar de andere kant van de Noordzee in het eerste weekend van januari. Een langverwachte verhuizing naar mijn nieuwbouwappartement in hartje Amsterdam centrum stond al weken lang gepland begin december.

In mijn hele leven was ik op dat moment maar twee keer echt verhuisd (inclusief verhuisbusje en bereidwillige vrienden), maar om in zes weken tijd twee maal van woonadres te veranderen, is zelfs voor de doorgewinterde anti-kraker iets te veel gevraagd.

Daarbij loop je gaandeweg tegen allerlei problemen en probleempjes, vaak doemen zij uit het niets op. Praktische zaken variërend van 'Is wonen in Londen duur?' (antwoord: ja, zeker als je niet aan house sharing wil doen), 'Waar vind ik op korte termijn goede, betaalbare woonruimte?' (antwoord: kijk op gumtree.co.uk, organiseer in twee dagen vijf viewings en dan maar hopen dat er een huis tussen zit die je bevalt), 'Is het openen van een Engelse bankrekening makkelijk?' (antwoord: ja, gewoon online te regelen), 'Passen al mijn spullen wel in een Fort Transit?' (antwoord: ja, makkelijk, ik kon nog meer spullen meenemen) en 'Vind ik op tijd iemand die mijn spiksplinternieuw appartement in Amsterdam wil huren?' (antwoord: ja, gewoon rondvragen in je vriendenkring) tot triviale gevallen als 'Welke cd's en dvd's moet ik meenemen naar Londen?' (antwoord: maak een strenge selectie wat je echt niet kan missen, laat de doosjes thuis, berg alles op in cd/dvd-mappen en de rest wat je niet hebt kijk je op YouTube), 'Moet ik mijn knoflookperser meenemen naar Engeland?' (antwoord: ja, ik heb ze hier niet zien liggen bij Tesco), en 'Verkopen ze in Londen verse haring'? (antwoord: nee, ik moet genoegen nemen met voorverpakte Schotse (!) rollmops van de Sainsbury's).

Terugkijkend kan ik de periode tussen het concert van The Kooks in de Heineken Music Hall tot het moment dat ik mijn drie vrienden op zondagochtend om 5 uur uitzwaaide terugkerend naar Amsterdam met de gehuurde Ford Transit met veel moeite voor de geest halen. Als een roes zijn deze weken langs me heen gegleden. Om enig zicht te krijgen op de hoeveelheid problemen en probleempjes die ik dagelijks voor mijn kiezen kreeg, was ik onlosmakelijk verbonden met de bekende, blauwe 'to do list' (wat overigens hier gek genoeg in Engeland een onbekend fenomeen is). Iedere dag kon ik wat zaken afvinken ('Vloer halen bij vloerenboer', 'Slotenmaker bellen', 'Krant opzeggen'), maar tegelijkertijd konden er meteen minstens dezelfde hoeveelheid nieuwe issues worden toegevoegd ('Reservesleutels fiets maken', 'TomTom reserveren', 'Stena Line bevestiging uitprinten', 'Splitter UPC halen').

Om maar te zwijgen over de problemen die de 'to do list' niet hebben gehaald, maar die wel de nodige stress hebben veroorzaakt zoals: de klusjesman achter zijn broek aanzitten om alles voor mijn vertrek naar Londen op tijd af te krijgen (helaas, is niet gelukt, hij moet nog steeds de voeg tussen de keukenmuur en het aanrecht dicht kitten), de vloer in mijn oude woning eruit krijgen (met een stanleymes het taptijt in banen in stukken snijden: een tijdrovende, intensieve, gekmakende klus), de thermostaat in de douche van mijn nieuwe huis in Amsterdam geeft of ijskoud of loeiheet water (hoera, is eindelijk vandaag gefixt!), een lekke fietsband krijgen op de Singel op de avond voor mijn vertrek, chronisch slaapgebrek opdoen, mijn mobiele telefoon kwijt raken op de veerboot naar Harwich (na een oproep aan boord godzijdank teruggekregen) en zo kan ik nog even doorgaan...

Bijna drie maanden zit ik nu in Londen en typ ik eindelijk mijn eerste blog op mijn Engelse laptop (met bijbehorend irritante Engelse toetsenbord) vanaf de negende etage van mijn nieuwe nieuwbouwhuis in postcodegebied E1. Mijn bureau staat aan een groot raam, de zon schijnt nu naar binnen en ik kijk uit op The London Eye en The Gherkin.

Na mijn eerste bezoek aan Londen zo'n dikke 20 jaar geleden was ik direct verknocht aan deze hectische, botte, anonieme, maar tegelijkertijd cultuurrijke, contrastrijke, übercoole metropool. Vijf maanden geleden had ik nooit durven dromen hier te wonen en nu baan ik me dagelijks een weg op mijn Gazelle Randstad door het verkeer in de City en de West End.

Was het alle stress en geregel waard geweest om eindelijk in Londen te wonen? Een vraag die ik met een volmondig 'JA' (in kapitalen) kan beantwoorden. Hier in de East End voel ik me thuis, hier ben ik opnieuw thuis gekomen. Verhuizen naar Londen is een van de beste beslissingen die ik heb genomen in mijn leven, een stap die ik misschien veel eerder had moeten zetten.

Met deze blog zal ik regelmatig schrijven over alles wat ik meemaak, over alles wat ik zie, over alles wat ik ontdek, over alles waar ik me over verbaas, over alles wat ik mis...

Het is de hoogste tijd om ermee te stoppen, tijd dus om naar de sportschool te gaan...