Stonewashed draaipijp spijkerbroek

Spandau Ballet die weer bij elkaar is en binnenkort gaat touren, The Blow Monkeys die uit het niets opduikt en optreedt in Club 100, ABC die in de Royal Albert Hall samen met het BBC Concert Orchestra het album The Lexicon of Love uitvoert, The Specials die te gast is bij Jools Holland op televisie: met lichte verbazing moet ik constateren dat ten dode geschreven jaren tachtig bands opeens nieuw leven worden ingeblazen. Yes indeed, the eighties are hot!

De jaren tachtig zijn in Londen nooit echt weggeweest. Als volwassen dertiger kun je bijna ieder weekend terecht op I love School Disco's: met je te krappe schooluniform aan samen met je mates een nachtlang onbekommerd terugkeren naar je jeugd. Lekker sentimenteel worden op al die foute muziek van Frankie Goes To Hollywood, Dead Or Alive, Erasure en Pet Shop Boys.

Maar de laatste tijd bespeur ik een kentering: werd popmuziek uit de eighties in eerste instantie weg gezet als fout, plat en irrelevant, nu lijkt het tijdperk van Duran Duran, Spandau Ballet en Wham! op waarde te worden geschat. Ironie heeft plaats gemaakt voor waardering. Weg is de knipoog, je kunt nu gewoon ervoor uitkomen dat je de jaren tachtig gewoon onzettend cool vindt!

Het nieuws dat Spandau Ballet weer gaat optreden, werd ook in Engeland door de serieuze muziekpers opgepikt. De kritieken van het ABC concert in de Royal Albert Hall afgelopen woensdag waren lovend. De recensie in The Guardian kopte met de titel 'Loving the 80s and still sounding fresh'. Maar liefst vier (van de vijf) sterren viel de band van Martin Fry ten deel.

Het zijn niet alleen dertigers en veertigers die met sentimentele gevoelens terugkijken naar de jaren tachtig. Er is een nieuwe generatie opgestaan die de jaren tachtig niet eens (bewust) heeft meegemaakt en onbevooroordeeld zich laten inspireren door Spandau Ballet, Duran Duran, Depeche Mode, Human League en Tears for Fears. Muziek van nieuwe, 'hippe' bands als La Roux, White Lies, Little Boots en Mystery Jets, maar ook die van gevestigde namen als Bloc Party, The Killers en Interpol is duidelijk geënt op het geluid van de jaren tachtig.

Niet alleen de muziek uit de eighties, ook de mode uit die periode is bezig met een ware opmars. Enkele weken geleden kopte de London Newspaper dat de beroemde Dr. Martens weer helemaal hip zijn. Naast de bekende zwarte schoenen (hoog of laag, met of zonder ijzeren neus, met of zonder veters, mat of glimmend leer) zijn nu ook fel gekleurde variaties verkrijgbaar. Model Agness Deyn is al gespot in deze stappers. En ja, ik heb ze ook al gesignaleerd hier bij mij hier in de buurt.

Maar het blijft niet alleen bij het dragen van Docs uit de jaren tachtig. Toen ik afgelopen woensdag naar de maandelijkse clubavond Deviation ging, stond ik versteld hoe een deel van het publiek zich had uitgedost. Hanenkammen van kroeshaar, vierkante retro geek brillen, hoog gesloten overhemden met overheen dikke gouden schakelketting met nog grotere hangers om de nek en skinny jeans om de heup: zwarte jongens van hooguit zeventien, achttien jaar leken met zich gemodelleerd te hebben naar foto's uit het boek Back in the Days.

Ook meisjes gingen all the way: ordinaire leggings met rozenmotief die niet op de Albert Cuyp zouden misstaan, krappe Cool Cat stonewashed jeans om de billen, kitcherige witte bontjasjes en bonte synthetische jurkjes maakten samen met wagenwijd getoupeerd haar (inclusief gezellig coupe soleiltje) de jaren 80 look helemaal af. Pia Zadorra ten tijde van When The Rain Begins To Fall als stijlicoon: wie had dat ooit gedacht?

Muziek die door de serieuze muziekpers twintig jaar geleden genegeerd werd, beïnvloed anno 2009 de sound van een nieuwe lichting bands. Mode waarvan mijn leeftijdgenoten nog niet eens dood in zouden willen worden gevonden, wordt door hippe Londense kids met veel flair en coolness gedragen. The rebirth of the 80s? Toch maar eens kijken of ik mijn stonewashed draaipijp spijkerbroek nog ergens kan vinden...